โดยเฉพาะการที่ไอ้เวรตะไลฮั่นจุยผู้นั้นอยู่ที่นี่ด้วยแล้ว มีหรือที่เขาจะไม่หาวิธีเข้าใกล้เพื่อได้พบเจอ
ตรงบริเวณทางขึ้นเขาโรคา เฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ผอ.จ้งได้พบเจอหลิวเสี่ยวหลันและคนอื่นๆอีกครั้ง
“ท่านผอ. ทุกอย่างเรียบร้อยไหมครับ”
เฉินเฉียงส่ายหน้าไปมาในทันที “จะเรียบร้อยโดยง่ายได้เยี่ยงใด เสี่ยวหลัน ข้าจะรีบต้องนำศิษย์จากหลากหลายสำนักไปทำงานบนโลกปีศาจ ข้าต้องการรวบรวมสมุนไพรหมุนเวียนโลหิตจำนวนมาก”
“ไม่มีปัญหา ท่านผอ. ท่านต้องการจำนวนเท่าใด”
“มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ” จากคำพูดของหลิวเซียนที่เป็นถึงผู้ตรวจการนั้น เฉินเฉียงสามารถนำสมุนไพรหมุนเวียนโลหิตไปเท่าไหร่ก็ได้ นั่นสมควรจะไม่จำกัดแต่อย่างใด
ไหนจะการที่มีหลิวเสี่ยวหลันและพวกทั้งหมดหกคนนี้ที่ต้องการจะสร้างความดีความชอบกับเขาผู้นี้อยู่อีก
“เสี่ยวหลัน ข้าฝากพวกเจ้าจัดการให้หน่อยแล้วกัน ข้ายังมีเรื่องอื่นต้องจัดการอยู่อีก”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็เดินแยกออกมา
หลังจากนั้นเฉินเฉียงก็ได้ส่งกระแสจิตออกไปโดยรอบ หลังจากไม่พบสิ่งผิดปกติอันใด เขาจึงใช้พลังเหนือมนุษย์หลบหนีแสงและทักษะเคลื่อนย้ายพริบตาทะลวงดำดินไป
