“ไม่มีปัญหา” ตงติ๋นพยักหน้ารับ “เพราะไม่ว่ายังไงก็ตาม นอกจากไอ้พวกผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิตด้วยกันเองแล้ว พวกมันย่อมไม่มีมิตรสหายที่คิดจะดองด้วยอย่างแน่นอน”
“แถมก่อนหน้านี้ที่แผนกปรุงยาและแผนกวัตถุวิญญาณนั้นยังวางตัวเป็นกลางนั่นก็เพราะกลุ่มที่ทรงพลังในสำนักนั้นมีเพียงกลุ่มของไอ้พวกหุ่นเชิดโลหิตเพียงเท่านั้น”
“ตกลงตามนี้ เอ้อ มีอีกเรื่อง ท่านผู้อาวุโสตงไม่ใช่ว่าข้านั่นมอบให้ท่านจัดการหอผู้คุมกฎไม่ใช่รึ ท่านเองเมื่อกลับไปแล้วล่ะก็ หากไอ้พวกหุ่นเชิดโลหิตที่เหลือนั่นคิดกระด้างกระเดื่องท่านก็บั่นหัวพวกมันทิ้งได้ในทันทีเลยนะ”
“ฮี่ฮี่ฮี่ มันต้องให้ได้อย่างนี้สิ” เมื่อได้ยินแบบนี้แล้ว ตงติ๋นยืนขึ้นมาพร้อมใบหน้าที่แสดงออกมาอย่างมีความสุข
หลังจากจัดการเรื่องของตงติ๋นทำให้เขานั้นกลับมามีประโยชน์กับแผนการของเขาได้แล้ว เฉินเฉียงก็รู้สึกมีอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างที่สุด
หลังจากที่ส่งตงติ๋นจากไป เฉินเฉียงก็ได้เรียกเจิ้งยี่ เม่ยซิน และหวังต้าลู่เข้ามาในห้อง
หลังจากที่เจิ้งยี่และเม่ยซินกลับมาจากการท่องทั่วโลกปีศาจ ทั้งสองก็ซ่อนตัวอยู่ในหอการค้าเหมันต์จันทราและไม่ได้ออกไปไหนอีก
