บทที่ 479 ระบาย
เมื่อได้ยินคำพูดของตงติ๋นแล้ว เฉินเฉียงก็นึกลอบยินดีออกมา
เขารู้สึกโชคดีมากที่เขาตัดสินใจทำลายกำไลสื่อสารไปตอนที่เรียกประชุมสำนักไปก่อนหน้านี้
ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ผู้คนคงได้พบเจอฉากนองเลือดที่ตงติ๋นผู้ซึ่งทำตัวเซื่องซึมอยู่ตลอดเวลานั้นก่อเหตุขึ้นมาเสียตรงนั้น
และหากเขาปล่อยให้เกิดเหตุนั้นจริง หลังจากเสร็จเรื่องกับสำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้าไปแล้ว ดีไม่ดีเขาจะพุ่งตรงไปยังเขาโรคา และจบลงด้วยความตาย
“ดี ผู้อาวุโสตง ในเมื่อท่านนั้นต้องการแก้แค้นให้กับตระกูลของท่าน ข้าในนามของผอ.สำนักจะช่วยท่านเอง”
เฉินเฉียงตะโกนออกไปพร้อมกลับเปิดโลกใบเล็กของตน ก่อนที่จะปล่อยคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์สองคนที่เขาจับตัวเอาไว้ที่เมืองหยานกั๋นออกมา
หลังจากที่ทั้งสองถูกดูดเข้าไปไว้ในโลกใบเล็ก ทั้งสองก็ถูกพลังควบคุมของเฉินเฉียงล็อกตัวเอาไว้ในโลกใบเล็กของเฉินเฉียงอย่างไม่อาจทำสิ่งใดได้
นับแต่เฉินเฉียงมาถึงยังโลกใบเล็ก ในตอนที่เขาพึ่งจะเข้ามาที่นี่นั้น ขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ของเขามีอาณาเขตอยู่เพียงร้อยเมตรเท่านั้น
