เขาเองก็เป็นถึงผู้อาวุโสสูงของแผนกวิชายุทธ์ แต่เมื่อเทียบกับการวางตัวและระดับบ่มเพาะของผอ.จ้ง ชายที่เดินบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิตตรงหน้าเขาแล้ว ทุกอย่างล้วนห่างไกลกว่าเขา ามากนัก
เขาเองนั้นต้องประสบพบเจอกับสายตาดูแคลนของผอ.จ้งมาอย่างไม่ถ้วนทั้งลับหลังและต่อหน้า
ฆ่าผู้คนที่เขาใกล้ชิด สนิทสนม หรือบางครั้งที่ได้เดินผ่านอย่างโหดร้ายและทารุณในทุกๆครั้งที่ลงมือ
นี่ทำให้ผู้อาวุโสตงนั้นกลับกลายเป็นคนที่เก็บตัวมากยิ่งขึ้นไปอีก
จนในที่สุด เขาก็ได้ปิดกั้นตัวเอง ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องใดๆในสำนัก
เวลาเช่นนี้ได้ล่วงเลยผันผ่าน จนในที่สุดแม้แต่มือที่เคยหยาบกร้านอย่างสุดหยั่งของเขา ก็ค่อยๆแปรเปลี่ยนกลายเป็นมือที่อ่อนละมุน การที่กีดกั้นตนเองจากภัยอันตรายต่างๆนั้นทำให้ เขากลายเป็นเพียงคนธรรมดามากขึ้นเรื่อยๆ
ราวกับเป็นน้ำเปล่าที่ถูกเททิ้งเอาไว้ในถ้วยใบหนึ่ง
ในโลกของเขาแล้ว นอกจากการเพิ่มระดับบ่มเพาะของตนเองแล้วนั้น แม้แต่การพูดคุยกับศิษย์ในแผนกของตนเองก็ยังน้อยครั้งมากนัก
