“แต่ข้าเองก็ต้องบอกพวกเจ้าเอาไว้คำหนึ่ง”
“หากศิษย์แผนกหุ่นเชิดโลหิตคนใดก็ตามที่ฉวยโอกาสนี้ในการหาผลประโยชน์จากผู้บริสุทธิ์ คนที่เห็นสามารถฆ่ามันผู้นั้นได้โดยไม่ต้องปรานีหรือไต่ถาม”
คำพูดของเฉินเฉียงนั้นได้แสดงออกมาถึงความจริงจังด้วยสายตาที่เฉียบคมอย่างเอาจริง
ถึงแม้มันจะไม่พอที่จะทำให้ทุกคนต้องตระหนัก ต่ออย่างน้อยก็ทำให้ทุกคนต้องคิดแล้วคิดอีกในสิ่งที่ตนเองกระทำ
“ผู้คุมกฎสำนัก ผู้อาวุโสตง ก่อนจะแยกย้าย ให้พวกเจ้าจัดระเบียบศิษย์หอผู้คุมกฎใหม่ซะ และต้องวางตัวกลับศิษย์ทุกคนในแต่ละแผนกอย่างเท่าเทียม ไม่ลงมือโดยไม่ได้รับอนุญาตอีกเป็นอัน นขาด”
หลังจากสั่งการออกไปแล้ว เฉินเฉียงนั้นก็หมายที่จะรีบเร่งจากไป แต่ก็ถูกผู้อาวุโสตงรั้งเอาไว้ ก่อนที่จะร้องขอกลับบ้านเกิด
“ผู้อาวุโสตง ข้ากำลังจะไปยังวิหารศักดิ์สิทธิ์ เจ้าเองก็ตามข้ามาแล้วกัน”
หลังจากศิษย์ทุกคนแยกย้ายไปแล้ว เฉินเฉียงก็แอบส่งข้อความไปหาเจิ้งยี่
ที่ด้านนอกเมือง ในบ้านหลังหนึ่งด้านหลังของหอการค้าเหมันต์จันทรา เฉินเฉียงได้สร้างกำแพงเขตแดนล้อมรอบบ้านหลังนี้ไว้
“ผอ. ท่าน...”
ผู้อาวุโสตงในตอนนี้แสดงออกด้วยท่าทางสับสนในทันที
