“หึ จงดู”
เมื่อเฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ผอ.จ้งพูดจบ เขาก็ได้เขวี้ยงกำไลสื่อสารขึ้นฟ้าไป ก่อนที่เขาจะใช้พลังจากโลกใบเล็กทำให้กำไลสื่อสารทำงาน
นี่ทำให้บนท้องฟ้าปรากฏภาพฉายหนึ่งขึ้นมา
“เฮ้ย นั่นมันพวกคนที่มาสอบเข้าสำนักกับพวกเราไม่ใช่เหรอ”
“ใช่ ข้าจำได้ เพราะศิษย์น้องของข้าเองก็เป็นหนึ่งในคนที่สอบตก แต่ก็ได้มีโอกาสได้ไปเยี่ยมเยือนเขาโรคาก่อนข้าเสียอย่างนั้น”
“ดูนั่น พวกเขาอยู่ที่เขาโรคาจริงๆ ห้าคนนั่นเป็นผู้อาวุโสของวิหารศักดิ์สิทธิ์ล่ะ”
“ไม่จริงน่า ทำไมคนของเขาโรคาถึงต้องฆ่าพวกเขากัน”
“ศิษย์น้อง…..ศิษย์พี่ผู้นี้คิดเพียงว่าเจ้านั้นแค่กลับไปที่สำนักของเราแล้วไม่มีเวลากล่าวลา…..ข้าไม่คิดเลยจริงๆว่าเจ้าจะไปตกตายที่วิหารศักดิ์สิทธิ์อย่างไม่มีโอกาสหวนกลับ…”
“กลายเป็นว่าศิษย์ทุกคนที่ไปที่นั่นกลับกลายเป็นเพียงวัตถุบ่มเพาะของไอ้พวกหุ่นเชิดโลหิตของวิหารศักดิ์สิทธิ์เนี่ยนะ”
“ทำไมวิหารศักดิ์สิทธิ์ช่างโหดร้ายนัก…”
ในตอนที่มองฉากเหตุการณ์บนฟ้านี้ เมื่อเห็นผู้คนได้โกรธเกรี้ยว ผู้อาวุโสเฟิงเองก็ได้กัดฟันแน่นพลางโจนทะยานไปยังท้องฟ้าเบื้องหน้า หมายที่จะทำลายกำไลสื่อสารนี้
