บนเวที เมื่อผู้อาวุโสเฟิงได้ยินก็รีบพยักหน้าเห็นด้วยในทันทีและรู้สึกพึงพอใจเมื่อเห็นว่าศิษย์แผนกวิชายุทธเองก็ยังออกหน้าพูดให้แก่แผนกหุ่นเชิดโลหิต
แต่เพียงสิ้นคำของกัวเหลียง เฉินเฉียงกลับสบถออกมาทีหนึ่งแล้วพูดออกมา “กล่าวเกินจริงเหรอ เหอะ ผิดแล้ว ข้ากล่าวน้อยไปด้วยซ้ำ”
“กัวเหลียง ครั้งก่อนตอนที่เจ้าออกไปทำภารกิจ ไอ้เหตุผลที่ศิษย์แผนกหุ่นเชิดโลหิตกว่าสามสิบหน่อที่ออกไปพร้อมพวกเจ้าแล้วไม่ได้กลับมานั้น ข้า รับรู้เหตุผลนั้นเรียบร้อยแล้ว”
“ข้ารู้แล้วว่าไอ้เวรตะไลพวกนั้นกล้าที่จะอ้าปากเข้าใส่คนธรรมดา แล้วใช้ชีวิตของผู้บริสุทธิ์เหล่านั้นเพื่อชุบเลี้ยงหุ่นเชิดโลหิตในร่างให้อิ่มหมีพีมันเพียงเท่านั้น”
“ยังดีที่ข้าได้ฆ่าหลิวเซียนไปได้ ไม่อย่างนั้นชื่อเสียงของสำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้าของข้านั้นคงต้องถูกมันทำให้ป่นปี้ไปอีกหนึ่ง”
“และนี่คือฉากเหตุการณ์ที่เป็นต้นเหตุให้ผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิตต้องวายป่วงกันหมด”
เมื่อพูดจบ ศิษย์กลุ่มเหมันต์จันทราก็ได้ตะโกนออกมาด้วยเสียงอันดังลั่น “ท่านผอ. ข้าว่าต้องมีใครบางคนคิดเล่นไม่ซื่อกับท่านเป็นแน่ ไอ้ของเล็กแบบนั้นจะไปมีหลักฐานเก็บเอาไว้ได้ยังไงกัน”
