“หากยังปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป สำนักเราต้องแตกเป็นเสี่ยงๆด้วยเวลาอีกไม่ช้านาน”
“หากเจ้ายังมีความคิดป่วยๆแบบนี้อยู่ล่ะก็ ลองหันกลับไปดู หากปัญหานี้เจ้าคิดว่ามันแก้ได้เพียงแค่ทำลายกำไลนี้ลง เจ้าก็จงทำให้ข้านั้นดูหน่อยแล้วกัน”
“การปิดซ่อนทำลายสิ่งนี้ไปมันได้อะไรขึ้นมากัน”
“เจ้ากับข้าต่างก็เป็นผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิต มันไม่ผิดที่พวกเรานั้นจะดื่มเลือดเป็นอาหารตรงๆด้วยซ้ำ”
“แต่มันต้องไม่ใช่การจับใครก็ได้มาดื่มกินแบบนี้”
“แถมในตอนนี้ภาพฉากนี้ก็เผยแพร่ไปทั่วโลกปีศาจแล้ว เจ้าจะทำลายมันไปทำซากอะไร”
“เหตุผลที่ข้าต้องการให้ทุกคนได้เห็นไม่ใช่เป็นการเอามาล่อตาล่อใจเจ้าให้ทำลายมันแทนข้า แต่ข้าต้องการใช้มันเพื่อไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนี้ลับหลัง กว่าพวกเราจะรู้ตัวก็คงยากจะรับมือ”
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ผอ.จ้ง ผู้อาวุโสเฟิงก็มีใบหน้าที่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ท่านผอ. ผู้ใต้บังคับบัญชาผู้นี้สำนึกผิดแล้ว โปรดให้อภัยข้าด้วย”
เฉินเฉียงได้ยกมือขึ้นห้ามปราม “ช่างมัน ดูกันต่อไป เอาไว้พวกเราค่อยมาพูดเรื่องนี้กันทีหลัง”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงได้โยนกำไลสื่อสารขึ้นไปอีกครั้ง
