และในครั้งนี้เป็นภาพฉากเหตุการณ์ที่เมืองหยานกั๋น แห่งภูมิภาคตะวันออก
“นี่…คงไม่ใช่เมืองหยานกั๋นหรอกนะ”
ผู้อาวุโสตงเอามือขยี้ตาไปมาในทันที ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
เมื่อเฉินเฉียงได้เห็นท่าทางนี้ เขาก็รีบถามออกมา “….ผู้อาวุโสตง ท่านคุ้นเคยกับที่นี่งั้นรึ”
ผู้อาวุโสตงเมื่อได้ยินก็รีบหันไปตอบเฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ผอ.จ้งด้วยความเคารพ “ท่านผอ. ผู้ใต้บังคับบัญชาผู้นี้แต่เดิมเป็นคนของที่นั่น ข้าเติบโตที่นั่น เพราะได้อยู่ที่นั่น ข้าถึงได้มายืนอยู่ที่จุดจุดนี้ได้”
“เป็นเช่นนั้น….อืมมมม” เฉินเฉียงได้ก้มหน้าลงเล็กน้อยราวกับคิดบางสิ่งขึ้นมา หลังจากนั้นเขาใช้พลังฟ้าดินจากโลกใบเล็ก ระเบิดกำไลสื่อสารนี้ทิ้งไปในทันที
“เอ๋ เกิดอะไรขึ้น”
เหล่าศิษย์ทุกคนที่กำลังเฝ้าดูฉากเหตุการณ์นี้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ต่างก็ร้องอุทานออกมาและหันไปดูเฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ผอ.จ้งกันอย่างเป็นตาเดียว
แม้แต่กัวเหลียงและคนอื่นๆในกองกำลังเทียนเว่ยเองก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
-กัปตัน กำไลสื่อสารมีปัญหางั้นรึ ท่านจะให้ข้าใช้อันอื่นแทนรึเปล่า-
เฉินเฉียงลอบส่ายหน้าบอกปัดไปเล็กน้อย
