“ผู้อาวุโสเฟิง คำพูดของข้าผิดหรือไม่”
ถึงแม้ผู้อาวุโสเฟิงจะอยากพูดไม่ยอมรับอย่างเต็มปาก แต่ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้มีหรือที่เขาจะบอกปฏิเสธคำพูดนี้ได้
นั่นก็เพราะหากเขาบอกปฏิเสธไม่เห็นด้วยไป ผอ.จ้งอาจจะโกรธเกรี้ยวขึ้นมา ดีไม่ดีจะสังหารเขาทิ้งเอาเสียดื้อๆ
“ท่านผอ.กล่าวได้ถูกต้องแล้ว พวกเราเป็นเช่นนั้นจริงๆ ฮี่ฮี่ฮี่”
เฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ของผอ.จ้งเมื่อได้ยินก็พยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ ก่อนจะชี้นิ้วไปยังศิษย์แผนกหุ่นเชิดโลหิตเบื้องล่าง “เป็นการดีหากพวกเจ้ารู้ว่าสถานะของตนเองนั้นเป็ นเช่นใด จะไม่ทำตัววางท่ากร่างไปทั่วเช่นนี้อีก”
“หากผู้ใดก็ตามที่อยู่ในสำนักแห่งนี้ได้ยินหรือได้เห็นใครก็ตามที่ทำตัววางท่าใหญ่โตอย่างเกินการ คนผู้นั้นจะถูกตัดสินโทษสูงสุด”
“เฉกเช่นเดียวกับเหล่าศิษย์แผนกหุ่นเชิดโลหิตที่ก่อนหน้านี้กล้าทำตัวโอหังไม่เห็นหัวผู้ใด”
“แล้วก็นะ หากมีใครสงสัยในการตัดสินใจของข้าผู้นี้ หึหึหึ….”
เฉินเฉียงไม่ได้พูดสิ่งใดต่อ หลังจากหัวเราะสั้นๆอย่างหนักแน่นจนตัวโยน เขาก็ได้ยืดคอและสะบัดมือของตนไปที่คอของตน แสดงออกว่าชะตาขาดเป็นแน่แท้
