ผอ.จ้งเมื่อได้ยินก็สบถออกมาในทันใด “หลิวเซียน แกกับข้าต่างก็รู้จักกันมาหลายปีแล้ว แล้วข้าผู้นี้จะไม่รู้จักแกได้ยังไง แกต่างหากที่พูดห่าเหวอะไรออกมา”
เมื่อเห็นผอ.จ้งโกรธจนตัวสั่นราวและกระอักเลือด เฉินเฉียงก็รับรู้ได้ว่าเหลือแค่เวลาเท่านั้นที่เขาจะลงมือจัดการชายผู้นี้
นี่จึงทำให้เขาไม่คิดเร่งรีบที่จะจัดการผอ.จ้งแต่อย่างใด
“ผอ.จ้ง ข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้า หากเจ้าพูดออกมาตามตรง ข้าจะทำให้เจ้าตกตายอย่างรวดเร็วและสงบสุที่สุด”
ผอ.จ้งที่ตอนนี้บาดเจ็บหนัก ความเจ็บปวดที่มากล้นได้ทำให้หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อที่ไหลไม่หยุด เขาไม่ตอบสิ่งใดออกมาทำเพียงจ้องมองเฉินเฉียงอย่างเกลียดชัง
“ผอ.จ้ง ข้าอยากถามเจ้าว่ารู้รึเปล่าว่าทำไมเคล็ดวิชาหุ่นเชิดโลหิตถึงได้แพร่หลายในโลกใบนี้ และใครเป็นผู้เผยแพร่มันกัน”
ผอ.จ้งที่ได้ยินก็สบถออกมา “หลิวเซียน คำถามของแกนี่ช่างแปลกนัก แกกับข้าล้วนแล้วแต่เป็นผู้บ่มเพาะบนเส้นทางสายนี้ ดังนั้นแกเองก็ควรจะรู้อย่างชัดเจนว่าพวกเราได้รับเคล็ด วิชานี้มาได้ยังไง กับความลับยิ่งใหญ่เช่นนี้มีหรือที่พวกเราจะไปรับรู้ได้กัน”
เฉินเฉียงเมื่อได้ยินก็ใจแป้วขึ้นมาในทันที
