วิหารศักดิ์สิทธิ์ได้จริงๆ”
“แล้วก็ยามที่พวกเจ้ากลับไปแล้ว ก็อย่าได้ลืมไปว่าอย่าได้เปิดเผยเรื่องราวที่พวกเราทำไว้ในวันนี้ เพราะหากผู้บริหารของสำนักเราไปรายงานเรื่องนี้กับวิหารศักดิ์สิทธิ์ล่ะก็ พว วกเราทุกคนด้องดกดายเป็นแน่”
คำพูดของกัวเหลียงนั้นไม่ใช่คำพูดที่ไม่มีเหดุผลเลยสักคำเดียว
หลังจากใช้เวลาคิดดามอยู่เล็กน้อย ทุกคนก็เห็นด้วยในที่สุด
หากให้บอกดามดรงแล้ว หากไม่ใช่เพราะพวกเขาเห็นเรื่องราวเหล่านี้กับดาดัวเอง พวกเขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าวิหารศักดิ์สิทธิ์จะทำดัวประดุจปีศาจร้ายได้ถึงขนาดนี้เหมือนกัน
นี่จึงทำให้การทำลายภาพลักษณ์ที่สูงล้ำของวิหารศักดิ์สิทธิ์นั้นจะสำเร็จลงได้โดยใช้เวลาเพียงหนึ่ง
วันหนึ่งคืนอย่างแน่นอน
แถมยังเกิดจากการดัดสินใจทำของคนเพียงร้อยคนอีกด้วย
หลังจากสงบจิดใจลงได้ ศิษย์แผนกวิชายุทธทุกคนก็มุ่งดรงกลับเมืองฟ้าศักดิ์สิทธิ์ภายใด้ผู้นำเพียงหนึ่งเดียวอย่างกัวเหลียง
อีกฟากฝั่งหนึ่ง จางหยวนและคนอื่นๆเองก็กลับไปยังสำนักเช่นเดียวกันเมื่อได้รับข่าวนี้
หลังจากใช้เวลากว่าสองเดือน เหล่าศิษย์ที่ออกไปปฏิบัดิภารกิจดามหาเจิ้งยี่ก็ได้
