บทที่ 467 โศกนาฏกรรม
เมื่อเห็นคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์ที่มีระดับการบ่มเพาะระดับราชาขั้นสูงปรากฏ ศิษย์สำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้าที่เข้าร่วมกลุ่มเหมันต์จันทราก็เผยรอยยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ราวกับยอมรับใน ชะตากรรม
-มันจบแล้วศิษย์พี่ฉู ดูเหมือนว่าพวกเราคงต้องตกตายกันที่นี่แล้วล่ะ-
-ไม่ได้เว้ย ศิษย์น้องเฟิง เจ้าห้ามตายเป็นอันขาด- ศิษย์แซ่ฉูส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณไปหาศิษย์แซ่เฟิง พร้อมกับท่าทางที่กำลังครุ่นคิดหาทางออก
-ศิษย์พี่ฉู หากไอ้พวกนี้มันหาคนทำไม่ได้ พวกมันต้องฆ่าผู้บริสุทธิ์เหล่านี้เป็นแน่-
-เออ ข้ารู้- ศิษย์แซ่ฉูเมื่อได้ส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณเสร็จสิ้น เขาก็ได้ส่งกำไลสื่อสารให้กับศิษย์น้องแซ่เฟิงของเขา
-ศิษย์น้องเฟิง ลูกพี่ของเราสอนเจ้าใช้กำไลนี่มาก่อนแล้วใช่รึเปล่า-
-เดี๋ยวข้าจะออกไปรับหน้าพวกมัน เจ้าเองก็ส่งตำแหน่งของพวกเราบอกลูกพี่ไป หลังจากนั้นเจ้าก็บันทึกฉากเหตุการณ์ต่อจากนี้เอาไว้ให้ดี-
-ในเมื่อข้านั้นไม่ว่ายังไงก็ตกตายที่นี่อยู่แล้ว อย่างน้อยๆก็ถ่ายกระบวนการถูกฆ่าของข้าเอาไว้ เพื่อเป็นแรงใจให้ลูกพี่แก้แค้นให้ข้าสักหน่อยก็แล้วกัน-
-ไม่ ศิษย์พี่