หุ่นเชิดข้าได้ดื่มกิน”
“จะเป็นไวน์หรือสุราข้าไม่สน”
“พวกเราล้วนชมชอบในพวกมัน”
“แหม่ พี่เชิงช่างเจ้าบทเจ้ากลอนนัก” หลังจากคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์ได้ยินก็อดไม่ได้ที่จะชมเชยกับบทกลอนนี้พลางกัดกินก้อนขนมปังแล้วพูดออกมา “ในพี่เชิงมีทักษะสูงขนาดนี้ เห็นท ที่ข้าเองก็จะน้อยหน้าไม่ได้แล้วกระมัง”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ดี พี่จาง ข้ารอฟังท่านอยู่ ว่ามาได้เลย”
ในขณะที่พูดคุยกันอยู่อย่างสนุกสนานนี้ เหล่าคนไม่ใช่คนทั้งสองก็ทำตัวไม่รู้ร้อนหนาวกับทะเลเลือดและซากศพกองพะเนินเบื้องล่างอย่างมีความสุข ราวกับนักพรตผู้อาศัยอยู่ในภูเขาลึก ตัดขาดจากโลกภายนอก ดื่มไวน์พลางเอื้อนเอ่ยบทกลอนตอบกันไปมา
ศิษย์แซ่เฟิงที่อยู่ตรงกลางของเมืองอยู่นี้ก็ได้ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
เขารู้ดีว่าต่อให้ออกไปก็ต้องตกตาย ต่อให้หนีไปก็หนีไม่พ้น
แต่อย่างน้อยๆเขาก็อยากจะตบหน้าไอ้พวกคนจากวิหารศักดิ์สิทธิ์ให้ได้คนละที
เมื่อเห็นว่าผู้คนภายในเมืองถูกฆ่าล้างสังหารไปจนหมดสิ้น และฉูหยางศิษย์ผู้พี่ของตนที่รับมืออย่างเต็มกลืนจากหุ่นเชิดซากศพท
