บทที่ 464 แยก
เฉินเฉียงรออยู่ที่เกาะเทียนเล่ยหนึ่งวัน และหยานเสวี่ยก็ได้กลับมา
“ไปไหนมาเหรอ”
หยานเสวี่ยกลอกตามองเฉินเฉียงก่อนจะพูดออกมาราวกับไม่อยากจะพูด “กำไลสื่อสารของเจ้าก็มีตำแหน่งของข้าปรากฏไม่ใช่รึไงกัน แล้วเจ้าจะถามทำเพื่อ ผู้ชายนี่มันจะมีแต่กล้ามกันไปหมด เลยรึไงกัน”
เฉินเฉียงยิ้มแหยๆก่อนจะเกาจมูกแล้วถามออกมา “นางเป็นไงบ้าง”
“ในเมื่อเจ้าอยากรู้นักทำไมไม่ไปหานางซะเองล่ะ”
หลังจากพูดจบ เธอก็ได้พูดต่อ “อ้อ ข้าลืมไป ครั้งนี้เป็นข้าที่ขอมากับเจ้านี่เนาะ ไม่อย่างนั้นต่อให้ข้าไม่ไปเจ้าเองก็คงจะไปที่เขาโชวหยางอยู่แล้วสินะ”
เฉินเฉียงรู้ดีว่าไม่ว่าจะพูดอะไรออกไป ล้วนแล้วแต่เข้าตัว เขาจึงรีบพูดตัดบทไป “หยานเสวี่ย ตอนที่ข้าไปพบผู้อาวุโสสูงสุดฮูเตี๋ยน ข้าก็ได้พบว่าไอ้พวกวิหารศักดิ์สิทธิ์ส่งคนมาก่ อการที่นี่แล้ว แถมยังสร้างความเสียหายให้โลกของเราอย่างหนักหน่วง”
“การที่พลังวิญญาณบนโลกนี้ลดลงไป เข้าคิดว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับไอ้เคล็ดวิชาการบ่มเพาะหุ่นเชิดโลหิตนั่น”
“นี่จึงทำให้ข้านั้
