็นหน้ากันนานแล้วก็ดันมาทักกันเร รื่องนี้
เมื่อเห็นเฉินเฉียงพูดคุยกับเมิ่งน้อยด้วยภาษาสัตว์ประหลาด หยานเสวี่ยวก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา
“เฉินเฉียง เมิ่งน้อยว่าไงล่ะ”
เฉินเฉียงเมื่อได้ยินก็มองเมิ่งน้อยแหยๆแล้วพูดออกมา “ก็ไอ้เจ้านี่ดันบอกว่าขอเพียงทักษะที่เหนือล้ำกว่าใครในตอนนี้ และมันไม่ใช่สิ่งที่แค่เพียงมองร่างกายแล้วจะมองออก”
“แต่หากว่าอยากจะเห็นจริงๆล่ะก็ ด้วยมันนั้นจะแสดงออกมาให้ประจักษ์”
“ฮึ่ม ข้าว่าที่ไอ้เจ้าหนูเก่งขึ้นน่ะไม่ใช่ทักษะอันใดหรอก เพียงแค่ฝีปากเจ้าหนูนี่มันดีขึ้นเพียงเท่านั้น”
หยานเสวี่ยเมื่อได้ยินก็หัวเราะอย่างไม่หยุด
“ฮี่ฮี่ฮี่ ต่อให้มันเรียนรู้เรื่องนี้มาจริง ข้าว่ามันก็เรียนมาจากเจ้านั่นแหล่ะ รึไม่จริง”
เมื่อพูดจบ หยานเสวี่ยก็นำเศษแก่นวิญญาณออกมาจากโลกใบเล็ก แล้วนำไปจ่อที่ปากของเมิ่งน้อย
“ไปกันเถือหยานเสวี่ย เดี๋ยวเรื่องนี้ไปถึงที่นั่นเดี๋ยวเราก็ได้รู้เอง ตอนนี้ถึงเวลาที่เราจะกลับไปฝั่งนู้นกันแล้ว”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็พาหยานเสวี่ยและเมิ่งน้อยเข้าไปในโลกใบเล็ก ก่อนจะพุ่งตรงไปยังก้นสมุทรแห่งคาบสมุทรมังกรซ
