เห็นหยานเสวี่ยมีผิวพรรณที่เปล่งปลั่งและดูมีเสน่ห์ยิ่งกว่าตอนที่ได้พบเจอในครั้งก่อน
ด้วยการที่เป็นผู้หญิงด้วยกัน เธอย่อมรับรู้ว่านี่คือสภาพของคนที่มีคู่ครองคล้องใจ
หากไม่มีเรื่องที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นในตอนนั้น ตรงที่ที่หยานเสวี่ยได้อยู่ในตอนนี้ก็คงต้องเป็นของเธอไปแล้ว..กระมัง
“น้องฉิงเชิน เจ้าพอจะไปเดินเล่นกับข้าได้รึเปล่า”
เว่ยฉิงเชินพยักหน้ารับในทันที ก่อนจะพาหยานเสวี่ยเดินไปทางภูเขา
ที่พื้นที่หนึ่งใจกลางภูเขา อากาศบริเวณนี้บริสุทธิ์และปลอดโปร่ง
สองสาวงามได้นั่งประจันหน้ากัน ต่างคนต่างนิ่งคิดโดยไม่ได้พูดสิ่งใดออกมาเลยสักคำอยู่นาน
เว่ยฉิงเชินในตอนนี้นั่งก้มหน้าเล็กน้อย พลางเหลือบมองหยานเสวี่ยที่ยังคงนั่งนิ่งสง่าประดุจดั่งผู้มีชัย ในระหว่างนี้เว่ยฉิงเชินเองก็นั่งอยู่ไม่สุข พลางเตะก้อนหินเล็กไปมาประหนึ งดั่งกำลังรวบรวมความกล้า จนในที่สุดก็ถามออกไปด้วยเสียงเบาๆ “พี่หยานเสวี่ย….พี่…..แต่งงานแล้วรึ”
“ใช่”
หยานเสวี่ยตอบพร้อมรอยยิ้มหวาน เธอไม่สังเกตเลยว่าในตอนนี้ดวงตาของเว่ยฉิงเชินแสดงออกมาก่อนจะพูดต่อ “ก็ถ้าให้พูดกันตรงๆก็คือพวกเ
