”
ถึงแม้เธอจะจบความสัมพันธ์กับเฉินเฉียงไปแล้ว แต่เธอเองก็ยังรู้จักและจดจำเฉินเฉียงได้อย่างประทับใจ
เธอรู้ดีว่าเฉินเฉียงนั้นดูแลผู้หญิงของเขาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
เธอเองก็อดที่จะนึกน่าเสียดายไม่ได้ที่ในตอนนี้เธอไม่ได้รับสิทธิ์นั้นแล้ว
“น้องฉิงเชิน แม้เฉินเฉียงจะดูแลข้าเป็นอย่างดี แต่ในใจของเขานั้นก็ยังคงมีเจ้าอยู่”
“นอกจากข้าแล้ว คนอื่นๆในกองกำลังเทียนเว่ยล้วนแล้วแต่ได้รับสมุนไพรนี้กันหมดแล้ว”
“และต้นที่อยู่ในมือข้านี้ เป็นเฉินเฉียงที่บอกให้ข้ามามอบให้เจ้า”
“ข้า….ต้นนี้สำหรับข้า….เหรอ” เว่ยฉิงเชินได้หยิบสมุนไพรหมุนเวียนโลหิตจากมือของหยานเสวี่ยด้วยดวงตาที่ฉายแววมีความสุข ซึ่งนี่ถูกสังเกตเห็นหยานเสวี่ยอย่างชัดเจน
เฮ้ออออ
ยัยเด็กนี่เองก็ยังมีเฉินเฉียงอยู่ในใจเหมือนกันสินะ
หยานเสวี่ยลอบถอนลมหายใจออกมา
ถึงแม้เฉินเฉียงและเธอนั้นจะถือว่าเป็นสามีและภรรยากันอย่างเป็นทางการ และครองคู่กันอย่างมีความสุข
แต่นี่เองก็ยังทำให้เธอนั้นอดที่จะรู้สึกผิดกับเว่ยฉิงเฉินไม่ได้อยู่ดี
ก่อนหน้านี้หากไม่ใช่เธอที่หยุดเฉินเฉียงเอาไว้โดยการเปิดเผยความเลวทราม
