ยานเสวี่ยพูดออกมาอย่างมีความสุข ก่อนจะที่จะสมุนไพรหมุนเวียนโลหิตนี้วางไว้บนมือของตนแล้วพูดออกมา “ย้อนกลับไป เฉินเฉียงนั้นเกือบจะสละชีวิตของตนเองเ เพื่อให้ได้เจ้าหญ้าต้นน้อยนี้มาสักต้นหนึ่ง”
“เอ๋ นี่มันหญ้าอะไรกัน ทำไมพี่เฉินเฉียงถึงต้องยอมเสี่ยงเพื่อมันขนาดนี้ด้วย”
เว่ยฉิงเฉินมองไปที่สมุนไพรหมุนเวียนโลหิตที่อยู่ในมือของหยานเสวี่ย และในตอนที่ถามนี้เอง เธอก็ทำตาแป๋ว ก่อนที่จะถามออกมาต่อด้วยดวงตาที่กลมโตสวยงาม “พี่สาวหยานเสวี่ย พี่ใ ใหญ่เฉินเฉียงมอบหญ้านี้กับท่านเหรอ”
“ใช่” หยานเสวี่ยยิ้มหวานอีกครั้ง ท่าทางของเธอในตอนนี้มันหยาดเยิ้มพอที่จะหลอมละลายภูเขาได้ไปครึ่งลูก แต่ท่าทางหวานเยิ้มนี้เองก็ไม่อาจจะทำอะไรหัวใจของเว่ยฉิงเชินได้เพียงส สักกระผีกนิ้ว
เมื่อได้ยินคำพูดของหยานเสวี่ย จิตใจของเว่ยฉิงเชินเองก็ราวจะอยู่ไม่สุขอีกครั้ง หลังนิ่งเงียบไปนาน เธอก็พูดคำหนึ่งที่ค้างคาที่ปากออกมา “พี่ใหญ่เฉินเฉียงช่างดีกับท่านนัก
