มไปด้วยสัตว์ปีศาจจำนวนนับไม่ถ้วน ถึงแม้เจ้านั้นจะไม่เกรงกลัว แต่ข้าเชื่อได้เลยว่าเจ้านั้นต้องขยะแขยงพวกมันจนขนลุกขนพอง หากเจ้าจะกลับไปกับข้าจริง ข้าว่าเจ้าไ ไปอยู่ในโลกใบเล็กของข้าก่อนก็แล้วกัน”
ในครั้งนี้หยานเสวี่ยไม่ได้คิดขัดขืนในเรื่องนี้เฉกเช่นครั้งก่อน เธอพยักหน้ารับก่อนที่จะปล่อยให้เฉินเฉียงพาเธอเข้าไปในโลกใบเล็กของเขา
หลังจากให้หยานเสวี่ยไปอยู่ในโลกใบเล็กแล้ว เฉินเฉียงก็ใช้ทักษะเคลื่อนย้ายพริบตา ก่อนที่จะไปปรากฏอยู่ใต้ดินของหุบเขาเสียงกระซิบ(หุบเขาฟานหยิน)
โดยปกติแล้วในตอนที่เข้าหุบเขาเสียงกระซิบมานั้น เขาจดจำได้ว่าครั้งก่อนเขานั้นจะถูกถาโถมเข้ามาโดยสัตว์ปีศาจจำนวนนับไม่ถ้วน ส่วนหนึ่งนั้นเขาเข้าใจว่าเป็นเพราะพวกมันอยู่ได้เ เพียงแค่ในเขตของหุบเขานี้เพียงเท่านั้น พวกมันจึงคอยจับจ้องทุกสิ่งมีชีวิตที่หลุดลอดเข้ามา แต่ในตอนนี้ เขานั้นกลับไม่อาจสัมผัสถึงพวกมันได้เลยสักตัวเดียว ถึงแม้จะล่วงเข้าเ เขตหุบเขามานานแล้วก็ตา
