บทที่ 456 คนของวิหารศักดิ์สิทธิ์
ฉากที่เกิดขึ้นในตอนนี้นั้นเรียกได้ว่าบ้าคลั่งและน่าตกตะลึง
ถึงแม้เม่ยซินจะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่ฉากที่เธอได้พบเห็นนี้ก็ยังต้องทำให้เธอนั้นต้องตะลึงงันไปในทันที เมื่อเธอได้เห็นว่าเจิ้งยี่เขมือบผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิต ทั้งสองคนลงท้องไปอย่างง่ายดาย ราวกับสัตว์วิญญาณที่กลืนกินสรวงสวรรค์ตามตำนานนิทานเรื่องเล่าที่เธอเคยได้ยินมา
หลังจากเขมือบขยะสังคมตรงหน้าไปจนหมดสิ้น เจิ้งยี่ก็หันไปมองเม่ยซินที่ยังคงมีสายตาตกตะลึงอยู่ไม่จางหาย
เพียงเจิ้งยี่มองตาของเม่ยซินในตอนนี้ มันทำให้เขารู้สึกว่ามีมีดมาเสียบอยู่ที่หัวใจของเขา
ผู้หญิงคนแรกที่เขาได้พบเจอและเลือกที่จะเชื่อใจ
แต่กระนั้น ท่าทางของเม่ยซินนั้นมันทำให้เขาต้องปวดใจอย่างมากจริงๆ
แต่ก็อีกนั่นแหละ
ต่อให้เขาจะดิ้นรนขนาดไหนก็ตาม เขาก็ยังไม่อาจหลุดพ้นป้ายแขวนที่ถูกตราติดตัวไว้ว่าเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ไปได้ตลอดชีวิต
ในตอนนี้ น้ำตาของเจิ้งยี่ได้ไหลออกมาจากมุมสายตาทีละน้อย ก่อนที่เขาจะหันหน้ากลับไปอีกทาง และเดินออกไปด้วยใจที่หดหู่
“พี่ยี่”
ร่างก
