ายของเจิ้งยี่สั่นสะท้านในทันทีเมื่อได้ยิน
ก่อนที่เจิ้งยี่จะได้หันหน้าไป เขาก็กลับถูกสวมกอดเอาไว้โดยเม่ยซินเรียบร้อยแล้ว
“พี่ยี่ อย่าจากข้าไปไหนนะ”
“ชั่วชีวิตนี้ เม่ยซินจะติดตามพี่ยี่ตลอดไป”
เพียงคำพูดสั้นๆของเม่ยซิน ก็เพียงพอที่จะทำให้หัวใจของเจิ้งยี่หลอมละลาย
เจิ้งยี่ได้ใช้มือที่ใหญ่โตสมชายชาตรีรัดกุมมือน้อยๆของเม่ยซินเอาไว้ ก่อนที่เขาจะถามออกไปด้วยเสียงที่สั่นเทา “เม่ยซิน...เจ้า….ไม่ได้รังเกียจด้านที่ข้าเกลียดชังและน่าอับอายข ของข้านี้หรอกรึ”
“พี่ยี่ ทำไมพี่ต้องอายข้าด้วยล่ะ”
“ถ้าที่พี่แสดงเรื่องนี้ออกมาเป็นเพราะท่านต้องการไล่ข้าไปให้ไกลๆล่ะก็ ถ้าอย่างนั้นพี่ก็ทิ้งข้าไปได้เลย”
ในตอนนี้ หัวใจที่โดดเดี่ยวสองดวง ได้หลอมละลายกันจนเป็นหนึ่งเดียว
“เม่ยซิน เจ้ารู้รึเปล่า ตอนที่เจ้าอยู่ในโลกใบเล็กของข้า ทุกครั้งที่เจ้าหลั่งน้ำตาออกมา มันทำให้หัวใจของข้าเจ็บปวดมากมายนัก”
“มันทำให้ข้าเกลียดชังตัวเองที่ไม่อาจมีพลังพอที่จะคลายปมในใจของเจ้าได้”
“แต่ข้า เจิ้งยี่ผู้นี้ขอสาบานว่า ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจอยู่ ข้าจะฆ่าภูติผีปีศาจ ไอ้พวกตัวชั่วร้าย
