เฉียง ทางสำนักยินดีที่จะมอบสมุนไพรหมุนเวียนโลหิตให้สิบต้น”
เมื่อเห็นว่ายังไม่มีคนที่คิดจะขยับ เขาก็ได้ชูนิ้วหนึ่งนิ้วขึ้นมา แล้วชูเพิ่มมาอีกนิ้วหนึ่ง “คะแนนผลงานสิบคะแนน”
ข้อเสนอนี้แน่นอนว่าย่อมถือได้ว่าสูงล้ำ
แต่กระนั้น ก็ยังไม่มีศิษย์คนใดที่คิดจะขยับตัวแม้แต่น้อย
“แล้วก็….”
ไม่ว่าข้อเสนอจะดีขนาดไหน มันก็ไม่ได้มีแค่แต่อย่างใดเมื่อพวกเขาได้ตกตายลง
แต่กระนั้น แม้เหล่าศิษย์ระดับหนึ่งมากมายไม่มีท่าทีที่จะขยับเขยื้อน แต่เฉินเฉียงที่อยู่บนเวทีนั้น ในตอนนี้ดวงตาของเขานั้นกลับเปล่งประกายราวกับจะฉายแสงได้
แต่เดิม เฉินเฉียงเองคิดว่าด้วยการตายของหลิวกวงและจางตงนั้น เขาจะไม่มีทางได้รับคะแนนผลงานจากการประลองอีกต่อไป
แต่เขาเองก็ไม่คิดว่าผู้อาวุโสร่างผอมแห้งจะทำตามหน้าไม่อายกล้าเสนอของรางวัลก้อนงามเพื่อหาผู้คนมาฆ่าเขาให้ตกตายไป แม้จะอยู่ต่อหน้าเฉินเฉียง
ถึงแม้เขานั้นจะทำเป็นไม่แยแสในเรื่องนี้ได้ แต่เมื่อได้ยินคำว่าคะแนนผลงานสิบคะแนนจากปากคำของผู้อาวุโสร่างผอมแห้งก็อดไม่ได้ที่จะตาลุกวาว
นี่จึงทำให้เฉินเฉียงคิดอะไรบางอย่างแล้วเอ่ยปากถามออกมา
“ท่านผู้อาวุโส…”
“ฮื้ม” ในขณะที่ผู้อาวุโสร่างผอมแห้งกำลังเซ็งเป็ดเพราะ
