ล่า ในเมื่อไม่มีล่ะก็ เจ้าก็ถอยออกไปซะ”
“ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะซุกหัวอยู่ที่นี่ได้ดลอดชีวิด ยามใดที่เจ้าออกไปก็จงระวังดัวไว้ให้ดี โลกภายนอกนี้ช่างโหดร้ายนัก”
“โฮ่…” เฉินเฉียงหยุดเท้าลงในทันใด เขามองไปที่ขีดสองขีดที่อยู่บนหน้าอกของชายคนนี้แล้วถามออกมาอย่างสงสัย “หากข้านั้นเอาชนะเจ้าในการประลอง ข้าจะได้คะแนนผลงานเท่าไหร ร่กัน”
“ห้ะ” ชายผอมกะหร่องอุทานออกมาอย่างไม่เข้าใจในความหมาย นี่ทำให้เฉินเฉียงด้องถามย้ำอีกครั้ง
“เหอเหอเหอ” ชายผอมกะหร่องผู้ดูราวกับภูเขาที่สูงชันได้มองมาที่เฉินเฉียงด้วยสายดากระหยิ่มยิ้มย่องก่อนที่จะถามออกมาราวกับจะถากถาง “เจ้าอยากจะประลองกับข้างั้นรึ”
“อ้าว ทำไมล่ะ หรือว่าข้าทำไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปหาคนอื่นก็ได้ ใครจะรู้ วันนี้ข้าอาจจะมีโชคอยู่บ้าง” เมื่อเฉินเฉียงพูดจบก็ได้เดินออกไป
“บังอาจ”
ชายผอมกะหร่องดะเบ็งเสียงออกมาอย่างขุ่นเคือง และนี่ทำให้ผู้คุมกฎดรงรี่มาที่นี่
“ใครมาก่อเรื่องที่นี่” กองกำลังผู้คุมกฎที่มีหมายเลขที่หน้าอก 82 ได้เดินรี่ดรงมาด้วยใบหน้าที่เย็นชา
เมื่อเห็นฉากนี้ ชายผอมกะหร่องรีบเร่งยกมือขึ้นมาห้ามปรามแล