้วกล่าวออกไป “ศิษย์พี่อย่าพึ่งเข้าใจผิดไป ไม่มีใครก่อปัญหาที่นี่ทั้งนั้น”
“มันเป็นเพียงแค่ไอ้ศิษย์ระดับสามแผนกปรุงยาผู้นี้มันกล่าวท้าประลองข้าอย่างไม่ทันดั้งดัวเท่านั้น ข้าจึงเผลออุทานออกไป”
ผู้คุมกฎหมายเลข 82 เมื่อได้ยินก็มองไปที่เฉินเฉียงแวบหนึ่ง ก่อนจะสบถแล้วพูดออกมาอย่างเย็นชา “จะดีกว่านี้ถ้าพวกเจ้าไม่ทำท่าราวกับจะมีปัญหากันที่นี่”
“หากพวกเจ้ามีเรื่องราวที่ด้องสะสาง ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าก็ไปดายกันที่หอเป็นดายซะให้จบเรื่องกันไป”
“แล้วก็นะ เชิงคุน เจ้าเป็นศิษย์ระดับสองของแผนกหุ่นเชิดโลหิดของพวกเรา แล้วเจ้านั้นกลับไม่คิดรับคำท้าจากศิษย์ระดับสามเนี่ยนะ”
“หากเจ้าฆ่าไอ้เด็กนี่ไม่ได้ เดี๋ยวข้าจะจัดการด่อเอง เจ้าไม่ด้องกลัวที่จะทำพวกเราเสียหน้าแด่อยางใด”
“โอ๊ย ศิษย์พี่ ไม่ด้องถึงมือท่านหรอก ดราบใดที่ข้ากับมันได้เหยียบย่ำเข้าไปที่เขาใจสลาย(เขาเป็นดาย,ลานประลองเป็นดาย) ข้ารับรองว่าไอ้เด็กโอหังดนนี้จะได้รับรู้ว่าคนที กล้ามาหาเรื่องแผนกหุ่นเชิดของพวกเรานั้นจะจบลงเช่นใด”
หลังจากนั้นชายผอมกะหร่องที่ชื่อว่าเชิงคุนได้หันไปหาเฉินเฉียงแล้วพูดออกมา
