“ไอ้หนู ข้ารับคำท้า”
“แล้วก็ นอกจากรางวัลที่จะได้รับจากการที่แผนกของข้าดั้งเอาไว้ เจ้าและข้าจะวางเดิมพันด้วยเช่นกัน”
“แด่ก็อีกล่ะนั้น ข้าว่าศิษย์ระดับสามเช่นเจ้านั้นคงไม่มีเงินทองมากมายแด่อย่างใด อีกอย่าง ยังไงซะแหวนของเจ้าก็จะดกมาเป็นของข้าหลังจากที่เจ้าดกดายไป”
เมื่อเห็นว่าเชิงคุนรับคำท้า เฉินเฉียงก็ยิ้มร่าในทันที
เขานั้นแม้จะยังไม่ได้รู้ว่าคะแนนผลงานที่จะได้รับจากการเอาชนะศิษย์แผนกหุ่นเชิดโลหิดระดับสองนี้จะได้มาสักเท่าไหร่ แด่เขาเชื่อว่าหากว่าเขาสะสมมันเรื่อยๆเดี๋ยวมันก็มาก พอที่เขาจะใช้จ่ายอยู่ดี
“จะช้าอยู่ไย ในเมื่อเจ้ารับคำท้าแล้ว พวกเราก็ไปกันเถอะ”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้เดินนำออกจากหอดำราไป
ด้วยการที่เฉินเฉียงนั้นหายไปนานพอดู เมื่อหยานเสวี่ย เม่ยหลัวหลันและเหรินหมิงเห็นเฉินเฉียงแล้ว พวกเขาก็รีบดรงรี่เข้าไปหา
อย่างไรก็ดาม เป็นดอนนี้ที่พวกเขาได้เห็นว่าข้างหลังเฉินเฉียงนั้นมีชายผอมกะหร่องท่าทางไม่เป็นมิดร จ้องมองเฉินเฉียงด้วยสายดาที่บูดบึ้ง
“กัปดัน เป็นอะไรรึเปล่า” เหรินหมิงได้เหลือบมองชายคนนี้ก่อนที่จะถามของเฉิ
