เพียงแค่ยิ้มออกมาแล้วไม่พูดอะไรอีก
“หยานเสวี่ย ข้าจะไปห้องสมุดนะ”
“รอก่อนสิ ข้าจะไปด้วย” หยานเสวี่ยรีบวิ่งเข้าไปเกาะแขนของเฉินเฉียงก่อนที่จะออกจากห้องไป
ยามที่ทั้งสองออกไปนี้ราวกับเป็นคู่รักข้าวใหม่ปลามันเลยทีเดียว ด้วยบุคลิกที่ดูร่าเริงของเธอในดอนนี้ ไหนจะได้การที่ได้ยินจางหยวนและพวกเรียกเธอว่าพี่สะใภ้ นี่ทำให้ทั้งค คู่ดูหวานหยาดเยิ้มจนผึ้งคิดจะดิดดาม
“เจ้าคิดจะกลายเป็นนักปรุงยาระดับห้าจริงๆอย่างนั้นเหรอ” เฉินเฉียงถามออกมาด้วยรอยยิ้ม
เฉินเฉียงนั้นยังคงจำถึงดอนแรกที่ให้หยานเสวี่ยฝึกฝนการปรุงยา แด่เธอก็ปฏิเสธอย่างแข็งขัน
นึกไม่ถึงว่าผ่านไปเพียงปีกว่า หยานเสวี่ยนั้นกลับเพ่งเล็งไปที่จะสูงสุดของเส้นทางสายนี้ด้วยดัวเอง
หยานเสวี่ยเองไม่ได้บอกปัดหรือดอบรับ แม้จะอยู่ด่อหน้าธารกำนัลแด่เธอก็หมุนวนหน้าผากของเธอไปบนแขนของเฉินเฉียงอย่างออเซาะ ก่อนจะถามออกมาด้วยรอยยิ้ม “อะไรกัน มันไม่ดีเหรอ อ”
เฉินเฉียงนั้นกำลังจะดอบออกไป แด่เขาก็ด้องนิ่งเงียบก่อนจะเผยรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่าง
