บทที่ 428 จิตใจที่อ่อนโยน
สิ่งที่เจิ้งยี่ได้เห็นนั้น…….
มันทำให้เขารู้สึกราวกับหัวใจของตนถูกกรีดเฉือนด้วยมีดซ้ำไปซ้ำมา
ในโลกใบเล็กของเขา เม่ยซินได้นั่งยองๆอยู่ในทุ่งหญ้าที่มีขนาดประมาณสิบเอเคอร์ ไม่สิ หากจะให้บอกอย่างถูกต้องที่สุดคือเธอนั่งยองๆไปในทุกก้าวทั่วทุ่งหญ้าทั้งสิบเอเคอร์น นี้
ทุกๆครั้งที่เธอได้ผ่านต้นหญ้าน้อยๆ เธอจะรดน้ำลงไปราวกับเด็กน้อยที่หมายหมั้นในการปลูกดอกไม้ พร้อมปากที่พูดพึมพำออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน
“ข้าขอโทษ ข้าขอโทษจริงๆ”
และน้ำที่ใช้รดพวกมันนั้นก็คือหยดน้ำตาที่ไหลรินออกมา
มันกลับกลายเป็นว่า…
เม่ยซินนั้นหาได้ลืมเลือนประสบการณ์อันเลวร้ายที่เธอได้พานพบที่วิหารศักดิ์สิทธิ์เลยแม้แต่น้อย
ความเจ็บปวดที่ได้รับมานี้มันฝังรากลึกในจิตใจของเธออย่างถอนไม่ขึ้น เป็นเพียงตอนที่เธออยู่คนเดียวในเงามืดแบบนี้เท่านั้นที่เธอพอจะระบายความเจ็บปวดของเธอออกมาได้ แม้แต่ ตอนอยู่กับเจิ้งยี่ที่เธอเชื่อใจอย่างที่สุด แต่มันก็ไม่อาจช่วยเธอลบเลือนความเจ็บปวดนี้ไป
ครึ่งวันผ่านไป เจ
