ิ้งยี่ยังคงมองจ้องไปที่ใบหน้าที่น้ำตานองของเม่ยซินด้วยน้ำตาที่นองหน้าไม่ต่างกันตลอดระยะทางที่เธอผ่านไปกว่าสิบเอเคอร์ หลังจากนั้น เม่ยซินก็ได้ตะโกนออ อกมาอย่างเบิกบานใจ “พี่ใหญ่เจิ้งยี่ ให้ข้าออกไปได้แล้วค่า”
หลังจากปาดน้ำตาของตน เจิ้งยี่ก็ได้ยิ้มออกมาแล้วพาเม่ยซินกลับสู่โลกภายนอก
“ฮื้ม พี่เจิ้งยี่เป็นอะไรคะ”
เม่ยซินที่ไวต่อเรื่องแบบนี้ก็ได้ยื่นมือที่แสนนุ่มนวลมาวางไว้ข้างปาก ก่อนจะโยกหัวไปมาอย่างสงสัยใครรู้
เจิ้งยี่สูดหายใจเข้าลึกไปทีหนึ่ง ก่อนจะโอบกอดเม่ยซินไว้แน่น
ในตอนที่เม่ยซินอยู่ในโลกใบเล็กของเจิ้งยี่ สิ่งที่เม่ยซินทำนั้นทำให้เจิ้งยี่นึกถึงเหตุการณ์ต่างๆที่เขาได้ประสบพบเจอมาในตอนเด็ก เหตุการณ์เฉียดตายต่างๆ เรื่องร้ายดี ที่เกิดขึ้นมา แม้แต่เรื่องที่โชคชะตาของเขาต้องพลิกพลันจากดีเป็นเลวร้าย ก็ยังอดที่จะคิดถึงไม่ได้
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เขาก้าวเข้าสู่ระดับราชา เขาก็รับรู้ได้ว่า ต้นเหตุที่ทำให้โชคชะตาของพลิกพลัน หรือก็คือแผ่นแก่นพลังงานที่ถูกฝังอยู่ในหัว
