โดนสังหารเป็นตัวโฉดชั่วที่คนของวิหารศักดิ์สิทธิ์สมควรที่จะล้างบาง
“เอาล่ะ เราเข้าไปข้างในแล้วค่อยพูดคุยกันดีกว่า” มุมปากของเฉินเฉียงได้ยกตัวขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะสะบัดมือไล่ให้ทุกคนกลับเข้าหอการค้าไป จะเหลือก็เพียงหวังต้าลู่และพนักง งานอีกสองคนเท่านั้นที่ยังคงต้อนรับลูกค้าที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ว่างเว้น
“กัปตัน….เม่ยซินล่ะ”
เจิ้งยี่ที่อดรนทนไม่ไหวอีกก็ได้ถามออกมาในทันทีที่เข้าไปในส่วนห้องพัก นี่ทำให้หยานเสวี่ยแสดงสีหน้าออกมาอย่างพึงพอใจ
เฉินเฉียงเองก็เผยรอยยิ้มกริ่มออกไปแล้วพูดออกมา “ไม่ต้องกังวลไปเจิ้งยี่ นางได้นอนหลับอย่างสงบสุขอยู่ในโลกใบเล็กของข้า”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้เปิดโลกใบเล็กของตน แล้วนำเม่ยซินออกมาวางไว้บนเตียง
แม้แต่ตอนนี้ เม่ยซินก็ยังคงสลบไสลอย่างไม่ฟื้นคืน
ดูเหมือนว่าการไปเยือนวิหารศักดิ์สิทธิ์ในครั้งนี้จะหนักหน่วงเกินไปสำหรับเธอ
หากเจิ้งยี่ไม่ปรากฏขึ้นในสายตาของเม่ยซินในช่วงสุดท้ายนั่นล่ะก็ ต่อให้เฉินเฉียงไม่ช่วยเธอออกมา เธอก็คงกลายเป็นคนที่มีจิตใจที่สูญสลายไปแล้ว
ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมเฉินเฉียงยังไม่คิดคลา
