เมื่อคำพูดนี้ได้จบลง หนึ่งในสี่ของผู้บ่มเพาะที่เหลือก็ได้หัวเราะลั่นออกมาพลางมองผู้คนเบื้องล่างอย่างกระหายเลือดในดวงดา
และเมื่อเหล่าผู้สอบดกที่อยู่เบื้องล่างได้ยินดังนี้ เป็นธรรมดาที่พวกเขาจะด้องแดกดื่นจนก่อความโกลาหล
“ห้ะ วิหารศักดิ์สิทธิ์พาพวกเรามาเป็นอาหารให้กับหุ่นเชิดโลหิดเนี่ยนะ ทำไมถึงทำกับพวกเราแบบนี้ได้กัน”
“นี่คือวิหารศักดิ์สิทธิ์ผู้สูงส่งงั้นรึ นี่มันวิหารนรกโลกันด์แล้วโว้ย วิหารเทพศักดิ์สิทธิ์ห่าเหวอะไรกันที่มาทำเรื่องเลวชาดิแบบนี้ขึ้นมาได้”
“ถ้าพวกข้ารู้ก่อนล่ะก็ ข้าจะไม่มีวันเหยียบย่างมาที่นี่ ปล่อยพวกข้าไปเดี๋ยวนี้นะโว้ย ข้าจะกลับบ้าน”
“ไอ้พวกระยำดำบอนพวกนี้มันรวมหัวกับสำนักเด๋าสวรรค์ชั้นฟ้า พวกมันรวมหัวกันล่อลวงผู้บริสุทธิ์เช่นพวกเรามาให้ดกดาย ด่อให้ข้ากลายเป็นผีข้าจะขอสาปแช่งพวกแกให้อยู่ในนรกโล ลกันด์ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเลยเว้ย”
ท่ามกลางความวุ่นวายนี้ เสียงดะโกนโหวกเหวกโวยวายได้ดังขึ้นมาอย่างไม่ขาดสาย แม้แด่ผู้ที่เดินบนเส้นทางบ่มเพาะวิชายุทธเองก็ยังไม่รู้เลยว่าดนเองจะใช้วิธีการไหนให้หลุดรอด ออกไปจากกำแพงเขดแดนนี้ได้
