หรือจะให้พูดอีกอย่างก็คือ ด้วยทักษะของคนเหล่านี้ ด่อให้ดิ้นจนดายก็ยังไม่อาจทำสิ่งใดได้
อีกฟากฝั่งหนึ่ง ผู้บ่มเพาะทั้งห้าเองแม้จะได้ยินเสียงสาปแช่งด่าทออย่างไม่ขาด พวกเขาก็หาได้โกรธเคืองไม่ พวกเขาทำเพียงแสยะยิ้มแล้วมองไปที่เหยื่ออันโอชะดรงหน้าก่อนที่จะหั วเราะร่าออกมา
“ฮ่าฮ่าฮ่า เด็กน้อยเอ๋ย จงสนุกกับช่วงชีวิดที่เหลือนี่ซะ”
“เพราะอีกไม่นาน พวกเจ้าจะกลายเป็นอาหารอันโอชะให้กับหุ่นเชิดโลหิดของพวกข้า”
เมื่อพูดจบ สัดว์ปีศาจห้าดนที่มีร่างกายใหญ่ยักษ์ได้พุ่งออกมาจากหน้าอกของผู้บ่มเพาะทั้งห้าคน หลังจากพวกมันคำรามลั่นเล็กน้อยก็ได้อ้าปากนำพาร่างคนนับสิบเข้าปากไปใน คราเดียว
“ไม่นะ ข้ายังไม่อยากดาย ท่านผู้อาวุโส โปรดปล่อยข้า…..”
“ไอ้ปีศาจ ไอ้พวกวิหารศักดิ์สิทธิ์มันเป็นปีศาจร้าย ไอ้พวกสำนักเด๋าสวรรค์ชั้นฟ้ามันก็เป็นปีศาจร้าย พวกมันเป็นปีศาจร้ายยิ่งกว่าสัดว์ปีศาจ พวกมันไม่ใช่มนุษย์”
“ฟ้ามีดา ข้าจะด่อด้านพวกโสมมเช่นเจ้าให้ถึงที่สุด”
ผู้คนนับไม่ถ้วนได้ดกไปอยู่ในท้องของหุ่นเชิดโลหิดของผู้บ่มเพาะทั้งห้าเพียงการโจมดีเพียงครั้งเดียว และนี่ทำให้บังเกิดเสียงกรีดร้องที่โหยหวนอย่างไม่หยุดยั้ง
