“เอาอย่างนั้นก็ได้ เม่ยซิน พรุ่งนี้เจ้าเองก็พยายามสอบอย่างสุดความสามารถนะ แต่อย่าได้ฝืนตนเองเป็นอันขาด”
เม่ยซินพยักหน้ารับอย่างเริงร่า พลางกลับไปยืนอยู่เคียงข้างเจิ้งยี่อย่างเร็วรี่
“ลูกพี่ รอสักพักนะ เดี๋ยวข้าจะให้เทพเงินตราเตรียมอาหารเลี้ยงฉลองเพื่อเป็นการอวยพรพวกท่านในการสอบวันพรุ่งน นี้”
เมื่อพูดจบ เจิ้งยี่ก็จูงมือน้อยๆของเม่ยซินเดินออกไปด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเห็นท่าทางอันหวานแหววของทั้งสองคนแล้ว หลางซานเอ๋ออดไม่ได้ที่จะบ่นอุบออกมา “ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด เจิ งยี่มองยังไงก็เป็นเพียงมนุษย์ต้นไม้ก็เท่านั้น ทำไมถึงได้เป็นที่หมายปองของสาวงามไปได้ฟะ ทำไมคนที่เปี่ยมไป ปด้วยพรสวรรค์เช่นข้าถึงได้หาสาวมาเหลียวแลไม่ได้กัน”
“เอาจริงๆนะ ข้าว่าพวกเราหาสาวที่นี่ไม่ได้หรอก ก็กัปตันเล่นให้พวกเราเปลี่ยนรูปลักษณ์จนน่าเกลียดน่ากลัวตัวล ละบาทแบบนี้ แต่ว่ากันตรงๆนะ ต่อให้ไม่เปลี่ยนรูปลักษณ์ก็คงจะยากอยู่ดี เจิ้งยี่แม้ไม่ต้องเข้าสำนักเต๋าดาวตก แ แต่ด้วยนิสัยใจคอที่แท้จริงที่เขาแสดงออกมาในตอนนี้ ข้าบอกได้เลยว่ามันดูสบายลูกตากว่าท่าทางของเจ้ามากนัก ”
