-เฉินเฉียง เจิ้งยี่ดูเหมือนจะยังไม่รับรู้ในเรื่องนี้ ข้าควรจะบอกเขาตรงๆรึเปล่า เพื่อเขาจะช่วยพูดกับเม่ยซิ นให้ถอดใจกับเรื่องนี้ไปจะได้ไม่ต้องเสี่ยงอันตราย-
-ไม่ต้องหรอก- เฉินเฉียงเองได้ตอบกลับไปด้วยเสียงผ่านจิตวิญญาณเช่นกัน –เจิ้งยี่พูดได้ถูกต้องแล้ว การสอบเข้าน นี้เป็นโอกาสที่เม่ยซินถวิลหา หากนางสามารถสอบเข้าได้จริงๆ นี่จะให้ชีวิตของเธอนั้นถูกเติมเต็มได้อย่างแน่น นอน-
-ต่อให้นางสอบเข้าไม่ได้ ด้วยการที่นางได้ทำอย่างสุดฝีมือไปแล้ว นี่จะทำให้นางไม่มีสิ่งใดติดค้างในใจอีก-
-อีกอย่าง นี่คือสิ่งที่เจิ้งยี่เสนอขึ้นมาเพียงเท่านั้น พวกเราไม่อาจยุ่งเกี่ยวได้-
-และหากเจ้าบอกเจิ้งยี่เกี่ยวกับเรื่องนี้ มันจะทำให้เขาคิดว่าเพราะคำพูดของตนนั้นทำให้เม่ยซินตกอยู่ในอันตราย ย มันจะทำให้เจิ้งยี่ร้อนรนไปโดยไม่อาจทำอะไรได้-
-ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยนิสัยของเจิ้งยี่แล้ว เวลาไอ้หมอนี่รน ไม่ว่าทำอะไรออกมาก็พาวินาศไปหมด-
“เอาน่า เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องของเม่ยซินหรอก ข้าจะปกป้องนางให้ดีที่สุดเมื่อถึงเวลานั้น”
หยานเสวี่ยนั้นไม่มีทางเลือกอื่น ทำได้เพียงยอมรับในเรื่องนี้
