“อีกอย่าง เม่ยซินนั้นจะมาที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้อยู่แล้วนี่นา ในเมื่อที่นี่กับสำนักเต๋าใต้บาดาลก็ไม่ได้ไกลก กันสักหน่อย”
เมื่อได้ยินดังนั้น สายตาของเม่ยซินก็ได้เบิกกว้าง และนี่ทำให้เธอประทับใจในตัวเจิ้งยี่เสียยิ่งกว่าเดิม
แม้มันจะเป็นเพียงการพูดเพื่อสนับสนุนคนที่ตนชอบเพียงเท่านั้นก็ตาม
ในตอนที่หยานเสวี่ยเอ่ยถามออกมาให้เธอนั้นถอดใจจากการสอบเข้า เม่ยซินเองก็อดไม่ได้ที่จะคล้อยตาม
แต่ยังไงซะ การได้เข้าสำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้านี้ก็เป็นความใฝ่ฝันเพียงหนึ่งเดียวของเธอด้วยเช่นกัน
เมื่อมีตัวเลือกได้ปรากฏตรงหน้าในช่วงเวลาที่ไม่คาดคิด เป็นธรรมดาที่เธอนั้นจะตัดสินใจได้อย่างยากยิ่ง
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เม่ยซินมีความสุขนั้นก็คือ เจิ้งยี่ที่เธอเริ่มมีใจนั้นราวกับเห็นถึงความฝันของเธอ ถึ งแม้ว่าเธอจะทำได้ยาก แต่เขาก็ยังทำให้เชื่อมั่นและลองในสิ่งที่เธออยากทำ มันช่วยทำให้เธอตัดสินใจง่ายขึ้น
เป็นตอนนี้ที่เจิ้งยี่นั้น ได้ปรากฏขึ้นในใจของเม่ยซิน
เมื่อหยานเสวี่ยได้ยินแบบนี้ก็ถึงกับต้องนิ่งอึ้งไป เธอได้หันไปมองเฉินเฉียงอย่างช่วยไม่ได้
