เฉินเฉียงเมื่อได้เห็นป้ายคำสั่งในมือก็มีสีหน้าที่มืดครึ้ม
ต่อให้ไม่รู้มาก่อนว่าป้ายคำสั่งสีขาวหมายถึงอะไร แต่เขาก็พอเดาได้เมื่อเห็นว่ามันเหมือนกับของหยานเสวี่ยแ และเม่ยซิน
ป้ายสีขาวหมายถึงศิษย์ที่ต้องรับการสอบเข้า
หยานเสวี่ยเองเมื่อเห็นแบบนี้ก็เปลี่ยนท่าที เธอรีบชิงป้ายในมือเฉินเฉียงแล้วเดินไปหาศิษย์สำนักเต๋าสวรรค์ช ชั้นฟ้าที่รับลงทะเบียนแล้วถามออกมา “เจ้าเข้าใจอะไรผิดรึเปล่า ก่อนหน้าที่พวกเราจะออกจากสำนัก ผอ.ได้พูดต่อหน้า ทุกคนว่าเฉินเฉียงเป็นศิษย์เสนอชื่อเพียงคนเดียวของสำนักข้านะ”
ถึงแม้ท่าทางของหยานเสวี่ยในตอนนี้จะยากเหลือจะอดทน แต่ด้วยรูปลักษณ์ที่งดงาม ศิษย์สำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้าที่ รับลงทะเบียนก็รีบตอบกลับไปด้วยมาดที่เข้มกริบ “ศิษย์น้องหญิงในอนาคต พวกเราเพียงแค่ส่งป้ายคำสั่งตามข้อมูลที่ ได้รับจากศิษย์พี่ผู้ไปรับพวกเจ้ามาเท่านั้น พวกเราย่อมไม่ทำเรื่องผิดพลาดเช่นนั้นเป็นแน่”
“ช่างมันเถอะน่าหยานเสวี่ย” เฉินเฉียงได้แตะที่ไหล่ของหยานเสวี่ย ก่อนจะจูงมือแล้วพูดออกมาโดยมีหยานเสวี่ย คอยรับฟัง “เรื่องนี้สมควรจะเป็นฝีมือของไอ้จางเหรินคนนั้น”
