“แต่ก็ดี หากข้าไม่อาจแม้แต่จะสอบเข้าที่นี่ ข้าเองก็คงจะต้องกลับโลกของเราแล้วล่ะ”
หลังจากนิ่งคิดไปเล็กน้อยเธอเองก็เห็นด้วย สำหรับเฉินเฉียงแล้วการสอบในครั้งนี้ไม่ต่างไปจากการละเล่นของเด็กๆ ๆ หากเพียงเท่านี้ยังทำไม่ได้แล้วเขาจะเข้าไปถึงวิหารศักดิ์สิทธิ์ได้ยังไง
แต่เมื่อทั้งสองนึกถึงสิ่งที่จางเหรินได้กระทำลงไปก็อดไม่ได้ที่จะเดือดดาล
นี่มันมากเกินไป
หลังจากทั้งสามสงบสติอารมณ์เกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ เม่ยซินก็ถามออกมาอย่างสงสัย “พี่ชายเฉินเฉียง พี่สาวหยานเสวี ย แล้วพวกเราจะไปที่ไหนกันล่ะ”
เมื่อหยานเสวี่ยคิดจะอยู่กับเฉินเฉียงแล้วก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย เธอเพียงหันไปมองเฉินเฉียงเพียงเท่านั้น
เฉินเฉียงได้พาทั้งสองออกจากพื้นที่ลงทะเบียน
“ฮี่ฮี่ฮี่ ข้าบอกไปแล้วนี่ว่าเรามีที่พักอยู่ ข้ามีเพื่อสนิทที่อยู่ในเมืองฟ้าศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ พวกเราจะไปที นั่นกัน”
ที่ๆเฉินเฉียงกล่าวถึงนั้นย่อมหมายถึงร้านค้าที่หวังต้าลู่และเจิ้งยี่เปิดอยู่
สองเดือนก่อน ทั้งสองใช้เงินไปก้อนโตเพื่อเช่าร้านค้าที่ขนาดสองร้อยตารางเมตรที่เมืองชั้นนอก และพวกเขายังมีทรั พยากรบ่มเพาะตุนไว้แล้วจำนวนหนึ่ง
