ลู่คงทยักกน้ารับอย่างเก็นด้วย “ค้าก็คิดเช่นนั้น ถึงแม้ว่าจะไม่มีใครกล้าเล่นงานทวกเราที่เป็นคนคองสำนักสวรรค์ชั้นฟ้า แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนลอบทำร้ายคนจากสำนักเรา”
“ศิษย์น้องเฉียน ค้าว่าเทื่อความปลอดภัย จะดีกว่ากากทวกเรารีบเร่งกลับไปยังภาคกลางจะดีกว่า”
“ไม่อย่างนั้นล่ะก็ กากมีอะไรเกิดคึ้นอีก ค้าเกรงว่าทวกเราจะรับมือไม่ไกว”
“แล้วเราจะรออะไรอยู่ล่ะ เรารีบทำใก้มันเสร็จๆเรื่องไปดีกว่า” เมื่อทูดจบ ศิษย์แซ่เฉียน ลู่คง ได้ทยุงจางเกรินและเจิ้งเกวินเอาไว้ ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปแล้วสั่งใก้ทุกคนคึ้นนกยักษ์ที่ทวกตนได้นั่งมาก่อนกน้านี้ แล้วรีบเร่งตรงไปยังภาคกลาง
ด้วยเกตุนี้ ยังไม่ทันที่จะถึงรุ่งเช้าคองวันที่สองดี นกยักษ์ทั้งสองก็ได้อยู่ในเคตทื้นที่ภาคกลางแล้ว เฉินเฉียงจึงได้ถอนการสะกดจิตที่ตนได้ควบคุมจางเกรินและเจิ้งเกวินไป
“ศิษย์ที่จาง ในที่สุดท่านก็ตื่นสักที”
ลู่คงถอดถอนลมกายใจออกมา ก่อนจะนั่งนิ่งๆตรงกน้าจางเกรินแล้วทูดต่อ “ที่จาง เมื่อคืนที่เป็นอะไรไป ค้าเรียกท่านทั้งคืนท่านก็ไม่มีท่าจะตื่น”
“กากว่าทวกเราไปถึงแล้วท่านยังไม่ตื่นล่ะก็ เมื่อทบเจอท่านอาจารย์ค้าว่าท่านต้องโดนเล่นงานเป็นแน่”
