จะบอกว่าหลับเป็นตาย แต่มันก็ไม่ควรจะถึงขั้นเขย่าแล้วไม่ตื่นแบบนี้สิ
จางเหรินและเจิ้งเหวินนั้นต่างก็เป็นผู้บ่มเพาะระดับขุนพล แล้วพวกเขาจะมีประสาทสัมผัสที่อ่อนด้อยเช่นนี้ได้อย ย่างไร
หากไม่ใช่เพราะได้ยินเสียงกรนประดุจหมูนี่ออกมาล่ะก็ ลู่คงคงคิดว่าจางเหรินและเจิ้งเหวินนั้นตกตายไปแล้ว
หยานเสวี่ยนั้นกลับเข้าใจได้ในทันที
มันต้องเป็นเฉินเฉียงที่ทำการสะกดจิตให้ไอ้ตัวเลวชาติทั้งสองนี้สิ้นสภาพไปเป็นแน่
“ท่านผู้แทนผู้ทรงเกียรติ ข้าขอถามได้ไหมว่าท่านให้พวกเราทั้งสองมาที่นี่ทำไมกัน”
ด้วยการที่ลู่คงนั้นไม่ได้เลวทรามถึงขั้นจางเหรินเจิ้งเหวิน เขาจึงได้ยกมือขึ้นไล่แล้วพูดออกมา “ไม่มีอะไรแล ล้ว พวกเจ้ากลับไปก่อนแล้วกัน”
เมื่อได้ยินแบบนี้ หยานเสวี่ยก็รีบหมุนตัวกลับ ก่อนจะเดินจูงมือเม่ยซินกลับไปอยู่ข้างกายเฉินเฉียง
“พี่สาวหยานเสวี่ย นี่มันเรื่องอะไรกันอ่ะ”
