ื้อนเอ่ยออกมา
จนมุม ไร้คำตอบ
เขาจึงค้างอยู่ในท่วงท่าประหลาดวิปลาส สีหน้าบิดเบี้ยวสับสนราวรวมไว้ซึ่งร้อยพันอารมณ์แห่งมนุษย์ ก่อนจะ ตูม! ระเบิดแหลกออกอย่างถึงที่สุด!
ลวี่หยางชักนิ้วกลับอย่างเยือกเย็น
ในขณะนั้น เขาเพียงรู้สึกว่า จิตใจโล่งปลอด สะสางหม่นมัวได้สิ้น ความแค้นที่เมื่อครั้งอดีตชาติที่ห้า…ถูกจ้าวยอดเขาปะสานฟ้ากดนิ้วสังหาร วันนี้…ได้ตอบแทนโดยสมบูรณ์แล้ว
“เช่นนี้…จึงนับว่าได้ลบล้างความอัปยศในอดีตเสียที!”
อ้อ จริงสิ…ยังมี อรหันต์ฝูหลง อยู่ด้วย
ในบัดดล โทสะเก่าและความแค้นใหม่ก็พลันพลุ่งพล่านขึ้นในใจลวี่หยาง ครั้งก่อนปล่อยให้เขาทรมานตาย ถือว่าเมตตาเกินไป! ยังทำให้ข้าสูญเสียอายุขัยไปเปล่าๆ ถึงเพียงนั้น!
“เจ้าจงรอไว้เถิด!”
ภายในใจลวี่หยางคลาคล่ำไปด้วยสารพัดความคิด ทว่าเงื้อมมือกลับไม่หยุดนิ่งแม้แต่น้อย ธงหมื่นวิญญาณสะบัดกลางเวหา พลันกลืนร่างจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าให้แปรเปลี่ยนเป็นหนึ่งในวิญญาณแห่งธงโดยสมบูรณ์
“ดียิ่ง…ความรู้แจ้งของจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าใน《คัมภีร์ปะสานฟ้า》ย่อมลึกซึ้งยิ่งนัก เกินไกลกว่าเฉินซิ่นอันไปไกล!”
“แต่ก่อนยามเก็บเกี่ยวจากผู้วางรากฐานช่วงกลาง เฉินซิ่นอันก็แทบไม่อาจทนรับได้อยู่แล้ว หากในภายภาคหน้าจะเก็บเกี่ยวจากเจินเหรินใหญ่
เช่นนั้น…เฉินซิ่นอันคงหมดสิ้นหนทางแน่!”
“บัดนี้…จ้าวยอดเขาปะสานฟ้าย่อมเหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับสืบทอดตำแหน่ง!”
ลวี่หยางวางแผนการให้กับอีกฝ่ายอย่างเย็นใ
