บทที่ 338 พบอั้งเซียวครั้งที่สาม
ลวี่หยางยอมรับ…เขาหวาดหวั่นอยู่ครู่หนึ่งจริงๆ
ทว่าพริบตาต่อมา เขาก็คืนสู่ความสงบดังเดิม ประโยคเดิมยังคงเป็นจริง “กายเซียนวิญญาณยังมิถูกคว้าไว้โดยตรง ต่อให้เจ็บปวดยิ่งนัก ก็ยังเป็นเพียงร่างจำแลงเท่านั้น”
“ลี่เจี๋ยโปว!”
แม้จะกล่าวเช่นนั้น ลวี่หยางก็ยังใช้กระจ่างทะลุปรุโปร่งล้างจิตตนเองอีกหลายรอบ แล้วค่อยสูดลมหายใจลึกอยู่หลายครา จากนั้นจึงหันไปมองเซี่ยวไห่เจินเหริน
“ความจริงมันง่ายดายยิ่งนัก”
สีหน้าลวี่หยางสงบนิ่ง สายตาไม่ไหวเอน พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงธรรมดาราวกับเล่าความจริงว่า
“ข้ากับมู่ฉางเซิงมีไมตรีต่อกันอยู่บ้าง เขายอมให้ข้ายืมใช้วิชาเทพ เช่นนี้มีสิ่งใดน่าแปลก?”
“จริงหรือ?”
เจ้าเซี่ยวไห่เจินเหริน หรือ ร่างที่อั้งเซียวอิงอาศัย เผยยิ้มจางบนใบหน้า เพียงมิได้กล่าวคำว่า “ข้าไม่เชื่อ” ออกมาตรงๆ เท่านั้น แต่สีหน้ากลับแสดงความสงสัยอยู่ครึ่งหนึ่ง
“สวรรค์แห่งความมิมีนั้น แม้น่าสนใจ…แต่ก็แค่นั้น เจินจวินทั้งหลายไม่มีทางยอมให้มู่ฉางเซิงใช้มันเป็นเส้นทางสู่ตำแหน่งมรรคผล ว่าตรงๆ…ใครจะไต่ขึ้นก็ได้ เว้นเสียแต่มู่ฉางเซิงผู้เดียว ดังนั้น เส้นทางของเขานั้นตายไปแต่แรกแล้ว ท่าน…จะเป็นมิตรกับเขาไปเพื่อสิ่งใดกัน?”
ดวงตาของอั้งเซียวเปี่ยมด้วยแววประเมิน
เขาเฝ้าครุ่นคิดมานานแล้วว่า ผู้ซึ่งล่วงรู้ฐานะและแผนการของตน ทั้งยังสามารถต่อกรจากระยะไกล และเหนือกว่าตนเล็กน้อยผู้นี้…คือ
