บทที่ 337 ข้าจำได้แล้ว
จนถึงห้วงสุดท้ายแห่งชีวิต จ้าวยอดเขาปะสานฟ้าจึงฟื้นคืนสติขึ้นมาได้เพียงเล็กน้อย สิ่งที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกัน…กลับเป็นโทสะรุนแรงอันมิอาจอธิบายด้วยถ้อยคำ
“วางรากฐานขั้นปลาย? เจินเหรินใหญ่?”
“เหตุใดถึงเป็นเจินเหรินใหญ่ได้เล่า!”
ต่อให้เป็นจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าที่ถือได้ว่าเป็นเจินเหรินรุ่นเก่าของนิกายศักดิ์สิทธิ์ แต่ในพริบตา สั้นดั่งประกายฟ้าแลบนี้ก็เข้าใจทุกอย่างโดยถ่องแท้แล้ว…กลอุบายของลวี่หยาง หาใช่อื่นใด นอกจากแสร้งตีกลองตะวันออกโจมตีตะวันตก
ภายนอกเรียกเฉินซิ่นอันออกมา ใช้ความสัมพันธ์บิดาบุตรเขย่าจิตใจของตนให้เสียสมดุล เปิดทางให้เกิดช่องโหว่…แม้นจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าจะมิได้ใส่ใจบุตรชายผู้นั้นแม้สักนิด ทว่าเขากลับใส่ใจว่าอีกฝ่ายสามารถช่วยเขารับเคราะห์แทนได้ โดยเฉพาะเมื่อพบว่าเฉินซิ่นอันได้วางรากฐานสำเร็จแล้ว เขาจึงยังพลาดท่าอยู่ดี
เมื่อเผยช่องโหว่ขึ้น…ลวี่หยางก็ฉวยโอกาสจู่โจมฉับพลัน!
เป็นกลศึกที่สมเหตุสมผลยิ่ง
หากปัญหาก็คือ เจ้าคือเจินเหรินใหญ่นะ! วางรากฐานขั้นปลายปะทะวางรากฐานช่วงกลาง เปรียบเสมือนยอดฝีมือฆ่ามือใหม่อย่างไร้ปรานี ยังจะต้องใช้กลอุบายต่ำช้าพวกนี้อีกหรือ!?
“เจ้าชั่ว…เผ่าพันธุ์กระบี่…”
ในห้วงนั้น จ้าวยอดเขาปะสานฟ้ามีถ้อยคำมากมายนับไม่ถ้วนพรั่งพรูขึ้นในใจ ล้วนเพื่อด่าว่าเคราะห์กรรมอันโสมมที่ลวี่หยางสรรค์สร้างในครานี้ ทว่าพอถึงริมฝีปากกลับไร้ถ้อยใดเหมาะสมจะเอ
