จางเหรินได้มองไปที่เฉินเฉียงก่อนจะส่ายหัวไปมา “ผอ.ฉี ศิษย์คนนี้คงไม่ใช่ศิษย์เสนอชื่อของท่านหรอ อกนะ ทำไมข้าไม่เห็นว่าเขาจะมีดีอะไรเลย”
ในขณะที่ผอ.ฉีกำลังจะอธิบายออกมา จางเหรินก็ยกมือขึ้นห้ามปรามแล้วพูดต่อ “ช่างมันแล้วกัน เขาจะมีพรส สวรรค์หรือไม่นั้น ยังไงซะท่านก็ใช้สิทธิ์ของท่านไปกับเรื่องนี้แล้ว”
“เฉินเฉียงสินะ ขึ้นนกยักษ์ไปได้แล้ว”
เมื่อพูดจบ จางเหรินได้ยกมือขึ้นชี้ไปยังนกยักษ์ที่ดูดำทะมึนประดุจเมฆฝน เฉินเฉียงก็ได้โจนทะยาน ขึ้นหลังนกตัวนั้นไป
