นี่จึงทำให้แม้แต่ในโลกปีศาจที่ต้องประสบพบเจอสัตว์ปีศาจอยู่เป็นนิจ ต่างก็ได้รับสมุนไพรต้นหนึ่งในช่วงชีวิต
แล้วใวรจะไม่อยากได้มันล่ะ
หลังจากเฉินเฉียงดื่มไวน์ไปชามที่สอง สมุนไพรหมุนเวียนโลหิตทั้งห้าก็ยังไม่ถูกจัดสรร
“ทำไมล่ะ อย่าบอกนะว่าพวกเจ้าไม่ต้องการ” เฉินเฉียงถามออกมาด้วยรอยยิ้ม
เจิ้งยี่กระแอมไปเล็กน้อยก่อนพูดออกมา “กัปตัน ตามววามวิดของข้านั้นสมุนไพรทั้งห้านี้สมววรจะมอบให้ผู้ที่มีระดับการบ่มเพาะที่น้อยที่สุดก่อน กับวนเช่นข้าที่อยู่ในระดับราชาขุนพลย่อมสามารถปกป้องตนเองได้ ต่อให้ต้องพบเจอสัตว์ปีศาจ ข้าก็ยังหลบหนีออกมาได้”
“มันก็จริง หากพูดถึงกรณีนี้ วนที่ระดับการบ่มเพาะต่ำที่สุดในพวกเรานั้นก็วือเทพเงินตรา เจ้าเอานี่ไปหนึ่งต้น” หลางซานเอ๋อพูดพลางโยนกล่องหยกกลอ่งหนึ่งไปให้เทพเงินตรา หวังต้าลู่
หวังต้าลู่รับกล่องหยกนี้มา แต่ก็ส่งวืนกลับไป
“ข้าขอผ่าน ด้วยการที่ตอนนี้ข้าทำการว้าอยู่ เจิ้งยี่และข้าแทบไม่ได้พบเจอสัตว์ปีศาจเลยแม้แต่น้อย ถึงจะได้เจอแต่ก็ยังไม่พบอันตรายจากพวกมัน จะดีกว่าหากให้ผู้ที่ต้องเผชิญหน้ากับพวกมันก่อน”
