เฉินเฉียงมองคนทั้งห้าที่กำลังยืนรายล้อมตนอยู่พลางยกไวน์นารีแดงไปอีกอึกหนึ่งก็ได้เผยรอยยิ้มออกมา
ยังดีที่ระดับการบ่มเพาะของเขาอยู่ในระดับเทียบเท่าคนทั้งห้าที่อยู่ในระดับราชา ไม่อย่างนั้นเขาคงจะไม่ปรากฏกายออกมาแล้วนำพาคนทั้งห้าเข้าไปในโลกใบเล็กของเขาไปแล้ว
ในตอนนี้ จากการดูท่าทีของเฉินเฉียงแล้ว หากเขาต้องการจะฆ่าราชาทั้งห้าโดยไม่ให้หนีรอดออกไปได้ วิธีที่ดีที่สุดคือการล่อลวงให้คนทั้งห้าไว้วางใจแล้วลงมือในครั้งเดียว
“ไม่ต้องรีบร้อนน่า ท่านไม่เห็นไวน์ที่ข้ามอบให้ท่านไปรึไง”
“ข้าขอบอกตรงๆเลยนะว่าทั่วทั้งโลกปีศาจนี้ห้าไวน์ดีๆเช่นนั้นไม่ได้อีกแล้วนา”
“พวกท่านเองก็ทำงานมาอย่างหนักเพื่อโลกใบนี้ไม่ใช่รึไง”
“ตัวข้าเป็นคนจากอีกฟากฝั่งหนึ่ง….”
“โกหก” หนึ่งในห้าราชาตะคอกออกมา “พวกเราทั้งห้าอยู่ที่นี่มาสองปีแล้ว พวกเรายังไม่เคยเห็นหัวใครออกมาจากอีกฟากฝั่งสักคนเดียว”
เฉินเฉียงขำตัวโยนไปเล็กน้อยก่อนจะยืนขึ้นแล้วชี้นิ้วไปหาราชาที่ตะคอกออกมาก่อนจะตอบกลับไป “ท่านนี่น้าช่างเด็กน้อยนัก ใครบอกท่านกันว่าประตูเชื่อมโลกอีกฟากฝั่งกับโลกปีศาจนั้นมีเพียงที่เดียว”
