บทที่ 400 คำถามสุดท้าย
เฉินเฉียงก็พูดจะรู้อยู่บ้างว่าหลิวฉิงหยุนนั้นจะกล่าวถึงเคล็ดวิชาจากโลกอื่น
เคล็ดวิชาเหล่านั้นสมควรจะเป็นสิ่งที่หลงเหลืออยู่ในแหวนเก็บของของสามจักรพรรดิ
ถึงแม้ว่าร่างจิตวิญญาณของสามจักรพรรดิจะมีโลกใบเล็กอยู่ แต่กับของใช้ทั่วไปนั้นการเก็บไว้ในแหวนเก็บของย่อมสะดวกสบายยามใช้ง่ายกว่ามาก นั่นก็เพราะการจะเปิดปิดโลกใบเล็กนั้น ไม่ว่ายังไงก็ต้องใช้พลังฟ้าดินในการดำเนินการ
สำหรับเคล็ดวิชาที่หลงเหลือไว้ในแหวนเก็บของ พวกมันสมควรจะไม่ใช่เคล็ดวิชาที่สูงส่งแต่อย่างใด
แต่ด้วยการที่มีระบบการบ่มเพาะที่แตกต่างกัน ผู้คนบนโลกปีศาจย่อมไม่อาจเข้าใจและฝึกฝนเคล็ดวิชาเหล่านี้ได้อย่างถ่องแท้ แต่นั่นก็ทำให้พวกเขาถือว่าพวกมันเป็นสมบัติล้ำค่าไปแทน
สิ่งที่หลิวฉิงหยุนต้องการนั้น ย่อมไม่ใช่สิ่งยากเย็นของเฉินเฉียง
แต่ว่าเขาควรจะทำมันรึเปล่าก็แค่นั้น
กับเพียงสิ่งที่หลิวฉิงหยุนพูดออกมานั้น สำหรับเขาไม่ได้ถือว่ามันเป็นความลับของวิหารศักดิ์สิทธิ์ด้วยซ้ำ
เมื่อเห็นท่าทางของเฉินเฉียงในตอนนี้ หลิวฉิงหยุนก็ราวจะอ่านความคิดเฉินเฉียงออก จึงได้พูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่ชวนสงสัย
