“เฉินเฉียง ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นผู้บ่มเพาะบนเส้นทางอัคคี ดังนั้นข้าจึงไม่กังวลเกี่ยวกับท่าทีของผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิตจะทำร้ายเจ้า”
“แต่เจ้าคงไม่ได้ลืมว่าเจ้านั้นมีคุณหนูหยานเสวี่ยของเจ้าอยู่ข้างกาย นางคงไม่ใช่ผู้บ่มเพาะบนเส้นทางอัคคีด้วยใช่รึเปล่าล่ะ”
“ต่อให้เจ้ามีโอกาสที่จะได้เหยียบย่างเข้าวิหารศักดิ์สิทธิ์ แต่ก่อนหน้านั้นล่ะ เจ้าจะทำยังไง”
“ต่อให้สำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้าจะต้องการคนมีความสามารถอยู่ไม่ขาด แต่ถ้าไอ้พวกหุ่นเชิดโลหิตหมายตาคุณหนูของเจ้า เจ้าจะไม่ห่วงเรื่องนางโดนสัมผัสโดยพวกมันเลยรึไง”
“ส่วนไอ้วิธีการป้องกันไอ้พวกหุ่นเชิดโลหิตนั้น ข้าเชื่อว่าเจ้าย่อมรู้ดี”
เมื่อพูดจบ หลิวฉิงหยุนได้นำกล่องหยกออกมาจากแหวนเก็บของ
เฉินเฉียงตาลุกวาวในทันทีเมื่อเห็นสิ่งของข้างในกล่อง
ภายในกล่องนั้นมีต้นไม้บางอย่างที่มีสี่แฉกต้นเล็กๆ
บนใบทั้งสี่ของมันนี้มีสีเขียวมรกต มันใสมากจนสามารถมองเห็นท่อน้ำเลี้ยงข้างในมันได้ด้วยตาเปล่าได้จนทั่วทั้งใบ
นอกจากนี้แล้ว มันก็ไม่ได้มีกลิ่นหรือสิ่งอื่นที่แปลกประหลาด
แต่กระนั้น เฉินเฉียงก็จดจำมันได้ในทันทีว่ามันคือสมุนไพรหมุนเวียนเลือด ที่เขาตามหามาโดยตลอด
