เพียงใบของมันใบเดียวก็เพียงพอที่จะแก้ไขปัญหาบอลเลือดปีศาจที่ถูกส่งเข้าไปโดยสัตว์ปีศาจได้ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
หลิวฉิงหยุนได้เหลือบมองไปที่เฉินเฉียงปราดหนึ่ง ก่อนจะเก็บมันกลับไป
“เฉินเฉียง สมุนไพรหมุนเวียนเลือดนี้ข้าได้รับมาตอนไปแกว่วอยู่ที่กำแพงแสงศักดิ์สิทธิ์นั่นอยู่ห้าปี”
“ข้าเห็นว่ามันทรงคุณค่าเกินไป ข้าจึงไม่ได้ใช้มัน”
“แต่ในภายหลัง เมื่อพวกข้าพบเจอสมุนไพรที่ว่ากันว่าล้ำค่านักล้ำค่าหนาขึ้นอยู่บานทุ่งบนเขาโรคา มันก็ทำให้ความคิดของข้าเปลี่ยนไป”
“เฮ้ออออ ไอ้พวกวิหารศักดิ์สิทธิ์นั้นมันคิดใช้เศษหญ้าริมทางนี้ทำให้พวกข้ามุ่งมั่นทำงานถึงห้าปี ช่างน่าโมโหนัก”
“เหตุผลที่ตาแก่คนนี้ยังคงเก็บมันเอาไว้ นั่นเป็นเพราะเอาไว้เป็นสิ่งย้ำเตือนในความระยำของไอ้พวกวิหารศักดิ์สิทธิ์”
“เฉินเฉียง ตราบใดที่เจ้ารับข้อเสนอของข้า ข้ายินดีที่จะมอบมันให้เจ้าในทันที เจ้าคิดว่ายังไง”
เฉินเฉียงพยักหน้ารับอย่าไม่ลังเลแต่อย่างใด “ไม่มีปัญหา”
“ว่าแต่ ผู้อาวุโสสูงสุด ท่านมั่นใจว่าข้าจะได้เข้าวิหารศักดิ์สิทธิ์ได้ขนาดนั้นเลยเหรอครับ”
“แล้ว…ทำไมท่านถึงเชื่อมั่นในตัวข้าขนาดนั้น”
