“หลิวฉิงหยุนเผยรอยยิ้มละไมออกมาในทันที “เฉินเฉียง ข้าก็อายุเกินกว่าหกสิบปีแล้วในปีนี้ ต่อให้ไม่พนันแบบนี้ ชีวิตของข้าเองก็ต้องจบลงในไม่ช้าอยู่ดี”
“ตอนที่ข้ายังหนุ่ม ด้วยการที่ข้าได้เหยียบย่างเข้าไปในวิหารศักดิ์สิทธิ์ มันทำให้ความฝันของข้ามลายสิ้น”
“ด้วยอายุขนาดนี้แล้ว นอกจากการยกระดับขั้นการบ่มเพาะ ตัวข้าก็ไม่มีความหวังในชีวิตเหลืออยู่อีก”
“ในชีวิตของคนผู้หนึ่ง ทุกคนต่างก็มีมุมมองและเส้นทางในการดำเนินชีวิตที่หลากหลาย แต่เมื่อเจ้าได้เห็นโลกจนหมดสิ้น คนที่เลือกเส้นทางผิดก็คงจะรู้สึกนึกเศร้าเสียใจกับชีวิตที่หลงเหลือ”
“เฉกเช่นข้า ผู้ซึ่งยอมทำทุกอย่างเพียงเพื่อผักหญ้าริมทางต้นนี้”
เมื่อเฉินเฉียงได้ยิน เขาก็พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น “ผู้อาวุโสสูงสุด ข้า เฉินเฉียงขอรับรองว่า ตราบใดที่ข้าได้เหยียบย่างเข้าวิหารศักดิ์สิทธิ์ ข้าจะทำให้คำขอของท่านเป็นจริง”
ถึงแม้พวกเขาจะมาจากโลกที่แตกต่าง และเฉินเฉียงเองก็ไม่ได้รู้สึกดีกับคนในโลกปีศาจเลยก็ตาม แต่สำหรับเฉินเฉียงแล้ว หลิวฉิงหยุนคือคนแก่คนหนึ่งที่คู่ควรจะให้เขาเคารพ มันก็เพียงเท่านั้น
