“แต่เดิม ไอ้แก่ผู้นี้ก็คิดจะหลบซ่อนตัวอย่างสงบและอยู่ให้ไกลจากพวกมัน พี่น้องของข้าทั้งหมดได้ตกตายโดยพวกมัน และหลานชายเพียงคนเดียวของข้าก็ยังถูกพวกมันข้าตายต่อหน้าต่อตาไปอีกคน”
“ไอ้แก่ผู้นี้ต่อให้ต้องตายก็ไม่สนใจแล้ว”
เมื่อได้ยินมาถึงตอนนี้ เฉินเฉียงไม่รู้สึกสำนึกเสียใจในการตายของหลิวฉางเชิงไปแต่อย่างใด หากจะให้พูดกันตามตรงแล้ว เป็นเขาด้วยซ้ำที่เป็นต้นเหตุให้หลิวฉางเชิงต้องตายไป และเป็นต้นเหตุให้หลิวฉิงหยุนต้องถูกเหยียบย่ำโดยเหล่าผู้อาวุโสแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ต่อหน้าผู้คนแบบนี้
แต่ในตอนนี้เขากลับรู้สึกสงสัยว่า ชายแก่คนนี้จะเอาเรื่องนี้มาพูดกับเขาทำไม
กับเรื่องนี้ มันควรจะเป็นสิ่งที่หลิวฉิงหยุนต้องเก็บงำเอาไว้ในใจไปตลอดกาลไม่ใช่รึไงกัน
“ผู้อาวุโสสูงสุด ในเมื่อท่านเองก็หลุดรอดจากเงื้อมมือของวิหารศักดิ์สิทธิ์แล้ว แล้วท่านทำไมถึงมาบอกเล่ากับข้าอีกกัน ท่านไม่กลัวว่าข้าจะนำเรื่องของท่านไปหาประโยชน์ใส่ตัวงั้นรึ”
หลิวฉิงหยุนส่ายหัวไปมาพร้อมรอยยิ้ม “เจ้าไม่ทำหรอก”
หลังจากนั่งนิ่งไปพักหนึ่ง หลิวฉิงหยุนก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม “เฉินเฉียง ข้าสังเกตเจ้ามาได้พักใหญ่แล้ว”
